App Icon

Ένα (ακόμη) δειλινό.

Γράφει ο Στέλιος Κανάκης.
Ένα δειλινό εκρήγνυται πάνω από την Εύβοια. Το δειλινό είναι το τέλος μιας ημέρας. Η νύχτα που ακολουθεί υπόσχεται την αυριανή ζωή. Έχεις όλο το χρόνο να σκεφτείς. Να αναπολήσεις. Τη μέρα που πέρασε. Όλες τις προηγούμενες μέρες της ζωής σου.
Το δειλινό έχει κάτι από θάνατο. Φέρνει την πρόσκαιρη ανυπαρξία του ύπνου. Η υπόμνηση της θνητότητάς μας. Συγχρόνως είναι και ψευδαίσθηση της αθανασίας. Είναι βέβαιο πως μια νέα μέρα θα ξημερώσει.
Τέτοιες στιγμές θα ‘πρεπε να ξαποσταίνουμε ήρεμα, ευχαριστημένοι από την
δημιουργία της ημέρας που φεύγει. Να κοιτάζουμε ικανοποιημένοι τον ήλιο που χάνετε πίσω απ’ τις κορφές των βουνών με τη σιγουριά πως κάτι κάναμε και σήμερα.
Ακόμη και να σφίγγουμε ένα συντροφικό χέρι στα δικά μας ή να ψάχνουμε να το βρούμε, να αγκαλιάζουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο. Να σχεδιάζουμε την επόμενη μέρα χαρούμενοι και αισιόδοξοι μιας και με τη μέρα που πέρασε προετοιμάσαμε τον ερχομό της.
Αλλά στους απολογισμούς αυτών των στιγμών νιώθουμε ελλειμματικοί.
Ανικανοποίητοι. Μια απροσδιόριστη ανησυχία μας ζώνει. Οι περισσότεροι δεν συνειδητοποιούμε το γιατί. Νιώθουμε αλλά δεν συναισθανόμαστε. Η μέρα που σβήνει καθώς ο ήλιος χάνεται δεν ήταν καλύτερη απ’ τη χθεσινή. Δολοφονήθηκαν κι άλλοι από βόμβες και πυραύλους. Οι πεινασμένοι γίνανε περισσότεροι. Πλήθυναν οι ξεσπιτωμένοι, οι άρρωστοι χωρίς νοσοκομείο, τα παιδιά χωρίς σχολείο. Κι αν ακόμη εσύ διαθέτεις τραπεζομάντιλο, πόσο καθαρό να ‘ναι με τόση δυστυχία ολόγυρα;
Όσο κυλάνε οι μέρες όλο και λιγότερα βιβλία διαβάζονται, οι κινηματογράφοι αδειάζουν, περισσότεροι ακόμη αποξενώνονται από την τέχνη, χάνουμε την επαφή μας με τη μουσική. Η επιστήμη γίνεται ολοένα και πιο δυσδιάκριτη, βουλιάζουμε στον ανορθολογισμό. Λιγοστεύουν οι λέξεις που προφέρουμε και μαζί τους οι αλληλένδετες μ’ αυτές σκέψεις. Σε πολλούς από εμάς έννοιες όπως η αξιοπρέπεια, η λεβεντιά, η αλληλεγγύη, η προσφορά, η συντροφικότητα, ο ενθουσιασμός, το πάθος, το πείσμα, η συγκίνηση έχουν καταστεί άγνωστες πια. Δεν συναντάμε ούτε αυτές τις
λέξεις τους. Ακόμη κι όταν κλαίμε δεν συγκινούμαστε. Είναι το στείρο κλάμα της παραίτησης.

διάβασε και αυτό  Park your Cinema Αυγούστου: Γυναίκες σε δράση

Της αυτολύπησης και της ανημποριάς. Κι ο ύπνος απειλεί με τους
εφιάλτες της μέρας. Στη μέρα που φεύγει βούλιαξε ακόμη πιο κάτω η ανθρωπότητα στην τρύπα του κέρδους των ελάχιστων. Το μοναδικό, απ’ ότι γνωρίζουμε, μέχρι σήμερα πείραμα έλλογης ζωής στο Σύμπαν. Κι εμείς έρμαια της βούλησης των θυτών μας, όχι μόνο δεν κάναμε κάτι για το αντίθετο αλλά με τις πράξεις μας ή τις παραλείψεις πράξεων
συμβάλαμε σ’ αυτό. Τόσο απλά αλλά και τόσο ασύλληπτο.
Μια νέα μέρα προοιωνίζει το κάθε δειλινό. Το εγγυάται η φυσική. Ο ήλιος θα υπάρχει και αύριο και η γη θα συνεχίσει να περιστρέφεται για μερικά δις χρόνια ακόμη. Οι περιστροφές όμως που θα ζήσουμε εμείς κατά την μία μοναδική και παροδική ύπαρξή μας είναι ελάχιστες. Τόσα και τα δειλινά. Κι οι μέρες που θα αναπολήσουμε και οι επόμενες που θα προσμένουμε. Είναι κρίμα, είναι αθλιότητα να τις ξοδέψουμε ως άβουλοι κι ανόητοι θεατές της πτώσης του είδους μας. Πίσω, στην πλάτη μας, καθώς χαζεύουμε τη δύση της μέρας, μια ανατολή θ’ ανθίσει σε λίγες ώρες. Ύστατο δικαίωμα και υποχρέωσή μας να την κάνουμε δική μας.
Στέλιος Κανάκης.
Συγγραφέας-Εκπαιδευτικός.

Facebook Comments Box

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Recommended
Φεύγοντας δεν γύρισες να δεις , πως δεν υπάρχει ζωή…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel