fbpx
22 °C Athens, GR
30 Οκτωβρίου 2020

Αυτοί που Έφυγαν… αλλά είναι κοντά μας …

Έφυγαν νωρίς, αλλά συνεχίζουν να «υπάρχουν» ανάμεσά μας.
Είναι πολλές φορές που αναρωτιέσαι γιατί η ζωή είναι τόσο σκληρή και σου στερεί ανθρώπους με τους οποίους έζησες κοντά, είχες δεθεί και τώρα πρέπει να ζήσεις χωρίς την παρουσία τους, τη συντροφιά τους και να συμβιβαστείς με τη σκέψη ότι από εδώ και πέρα. θα πορευτείς με τις αναμνήσεις. Η απάντηση είναι ότι δυστυχώς τα πράγματα δεν έρχονται
όπως θα θέλαμε και ότι δεν μπορούμε να ορίσουμε και να καθορίσουμε πολύ απλές καταστάσεις, πολύ δε περισσότερο ό,τι έχει σχέση με την πορεία μας στον μάταιο; τούτο κόσμο. Αναμνήσεις λοιπόν. Θυμάσαι ότι:
Δε ζήτησε τίποτα από εσένα, αλλά σου προσέφερε απλόχερα τη ζωή με το χαμόγελο, τη διάθεσή της της και το πως νοιαζόταν για εσένα και τους άλλους.
Η ευγενική παρουσία της σου υπενθύμιζε ότι η ζωή είναι πολύ σύντομη για μικρότητες, κακίες και όλα όσα μας χαλάνε τη διάθεση και μας φέρνουν απέναντι στους άλλους. Η αξιοπρέπειά της δεν της επέτρεπε να «πέσει» στα μάτια κανενός, ενώ η στάση της απέναντι στα πράγματα σου δίδασκε να πιστεύεις στις αξίες που πρεσβεύεις, να κρατάς το κεφάλι ψηλά, να είσαι ο εαυτός σου και αυτό να μην το προδίδεις ποτέ.
Το κουράγιο, η δίψα της για ζωή και δημιουργία σου έδειχναν το δρόμο για το πως πρέπει να αντιμετωπίζεις δυσκολίες, πρόσκαιρες ή όχι και να παλεύεις, αφού η μόνη μάχη που σίγουρα δεν θα κερδηθεί είναι αυτή που δεν δόθηκε. Όμως αυτές οι αναμνήσεις είναι η παρακαταθήκη της, αυτά που αφήνει πίσω της και θα ήθελε να «περάσει» σε όλους εμάς που μένουμε πίσω. Τα μηνύματα αυτά σε κάνουν να συνειδητοποιείς περισσότερο από πριν, εκείνο που πρεσβεύει η θρησκεία μας: Το σώμα μπορεί να είναι φθαρτό, αλλά η ψυχή δεν χάνεται…και να παρηγορείσαι με τη σκέψη ότι
όλα αυτά θα σε συντροφεύουν τώρα και στο μέλλον στα δύσκολα και μοναχικά πολλές φορές μονοπάτια της ζωής, υπενθυμίζοντάς σου ότι εκείνη βρίσκεται κάπου εκεί έξω, σε βλέπει και θα είναι δίπλα σου.
Κοιτάζοντας πια περισσότερο μπροστά παρά πίσω, πράγμα αναπόφευκτο, αφού η καθημερινότητα είναι αμείλικτη, φέρνω στο νου μου τους στίχους:
Δεν είν’ ο κόσμος μάταιος
μάταιος είν’ ο πόνος
θαρρείς πως είν’ ανίκητος
μα τον κερδίζει ο χρόνος…

άρθρο του Σταύρου Μπαντουνά

Related articles

ΠΑΝΤΕΙΟΣ – Αρχείο kallitheapress

 Η Πάντειος Ανωτάτη Σχολή ευτύχησε να έχει εξαιρετικούς καθηγητές από την πρώτη στιγμή της ιδρύσεώς της. Στο πρώτο συνέδριο που διοργανώθηκε από τον Γ. Φραγκούδη το 1931 με θέμα συζήτησης : Κοινοβουλευτισμός ή δικτατορία συμμετείχαν οι νεαροί υφηγητές της Σχολής: Θεμιστοκλής Τσάτσος για το Διοικητικό Δίκαιο, Χρήστος Σγουρίτσας για το Συνταγματικό και Παναγιώτης Κανελλόπουλος για […]

ο ΕΟΤ μετακομίζει στο παλαιό Εφετείο

Ο Υπουργός Τουρισμού Χάρης Θεοχάρης εκτός των άλλων στη συνέντευξη τύπου που πραγματοποίηθηκε στις 27 Ιανουαρίου μαζι με τον Υφυπουργό Μάνο Κόνσολα και την πρόεδρο του ΕΟΤ Αντζελα Γκερέκου αποκάλυψε την μεταφορά του ΕΟΤ  και τη συστέγαση με υπηρεσίες του Υπουργείου  σε κτίριο στην περιοχή της Ομόνοιας, και συγκεκριμένα εκεί που  στεγαζόταν το ξενοδοχείο Ambassadeurs", […]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *