App Icon

Βιτσέντζος Κορνάρος, ένας γνήσιος κρητικός λογοτέχνης

Είναι πράγματι μεγάλη χαρά να συνειδητοποιεί κάποιος, ότι η κάθε μέρα προσφέρει το έναυσμα για περισσότερο σχολιασμό, κυρίως στον τομέα της τέχνης. Σαν σήμερα, το 1553, γεννήθηκε στη Σητεία ένας από τους βασικούς εκπροσώπους της κρητικής λογοτεχνίας, ο Βιτσέντζος Κορνάρος. Αν και δεν διαθέτουμε πολλές πληροφορίες για την ζωή του, διαπιστώνουμε εμφανώς, πως είναι λάτρης της λαϊκής παράδοσης, γεγονός που επιβεβαιώνεται μέσω των επίλεκτων έργων του. Πρόκειται για τον Ερωτόκριτο, ένα έμμετρο μυθιστόρημα σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο στίχο στην τοπική διάλεκτο, και την Θυσία του Αβραάμ, ένα θρησκευτικό δράμα, που δομικά αποτελείται από 1144 ομοιοκατάληκτους στίχους. Δύο έργα που σημάδεψαν την ελληνική λογοτεχνία και διδάσκονται απαραιτήτως σε όλες τις θεατρικές σχολές. Το πρώτο έχει ως βασικό θέμα του τον έρωτα δύο νέων του 17ου αιώνα, του Ρωτόκριτου ή Ρώκριτου και της Αρετούσας, και πως αυτό διαπλέκεται με της έννοιες της φιλίας, της αντρειοσύνης και της τιμής. Το δεύτερο, ως βιβλικό δράμα, αντλεί το θέμα του από την Παλαιά Διαθήκη, ειδικά την εκδοχή του έργου του Ιταλού Luigi Groto, όπου ο Θεός προστάζει τον Αβραάμ να σκοτώσει τον γιο, τον Ισαάκ και εν τέλει αντί αυτού σκοτώνει ένα αρνί. Ας διαβάσουμε όμως μερικούς στίχους από τα “διαμάντι” της εποχής.

                 Στίχοι 515-527, Ερωτόκριτος

     (…) Kαι λέγει και του Φίλου του· “Aπόψε κάνει χρεία,
να δείξομε τη δύναμη κι όλη μας την αντρεία.
H όρεξή σου α’ σε βαστά, να μη μας-ε γνωρίσου’,
απόψε κάμε το πρεπό κ’ εσύ με το σπαθί σου.
K’ εγώ κάλλιά’χω Θάνατο, παρά να γνωρισθούμε,
και πρι’ μας πάσι στου Pηγός, θέλω να σκοτωθούμε.
Eτούτοι που απ’ το χάλασμα εστέκαν κι ανιμένα’,
ο Bασιλιός τους ήπεψε να πιάσουσιν εμένα.
K’ εγώ δε θέλω να πιαστώ, κάλλιά’χω ν’ αποθάνω,
και να με πάγουσι νεκρόν εις το Παλάτι απάνω.
Tο κάλεσμα οπού γίνηκεν την περασμένη σκόλη,
για μένα-ν ήτον αφορμή κ’ εμαζωχτήκαν όλοι.
Στέκε κοντά μου, βούηθα μου, κι ας πολεμούμε ομάδι,
κι ολπίζω απόψε αγδίκ[ιω]τοι δεν πάμεν εις τον ’δη.”

διάβασε και αυτό  Όνειρα Καράβια

 

Στίχοι 1347-1352, Αρετούσα

Παρηγοριάν κι αλάφρωσιν επήρε να τ’ ακούσει,
μέσα τση λέει· “Tα μάτια μου εδά’χουσι να δούσι
εκείνον τον τραγουδιστήν, τ’ όμορφο παλικάρι,
εις τ’ άλογο, με τ’ άρματα, σαν τσ’ άλλους καβαλάρη.
Kι απείτις αποκότησε δέκα να πολεμήσει,
παιγνίδι θέλει το κρατεί να κονταροκτυπήσει.
Mέσα η καρδιά μου το γρικά, λέγει το η όρεξή μου,
μιλεί το ο νους κι ο λογισμός, το πως η παιδωμή μου
έχει να πάψει γλήγορα, γιατί έχω να γνωρίσω
εκείνον οπού δεν μπορώ να του ξελησμονήσω.
Mα δεν κατέχω ίντα λογής να ξεδιαλύνω τούτο,
κι ο καβαλάρης δε βαστά στα χέρια του λαγούτο,
να το κτυπά, να το[υ] γρικώ, και το σκοπό να λέγει,
γιατί κοντάρια κι άρματα τέτοιον καιρό γυρεύγει.
Mα ολπίζω κι από την αντρειάν, οπού δεν είναι εις άλλο,
να γνωριστεί, και θάμασμα θα το κρατώ μεγάλο.”

 

 

Facebook Comments Box

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Recommended
Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου του 1870 στη Μασσαλία, όπου…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel
Αρέσει σε %d bloggers: