App Icon

Η ΖΩΗ ΑΛΛΙΩΣ – ΟΙ ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ…ΧΑΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

21ος αιώνας και ξαφνικα η ζωή μας άλλαξε. Από ένα καινούργιο συγκάτοικο, απρόβλεπτο και απειλητικό που έχει ανατρέψει την καθημερινότητά μας. Τήν απειλή της πανδημίας.

Ξαφνικά χάσαμε τα ανθρώπινα δικαιώματά μας και την ελευθερία κινήσεων.Αλλαξε ο τρόπος ζωής μας και διακυβεύονται αξίες σαν την ιδιωτικότητα και την ελεύθερη βούληση.

Καλούμεθα να σχεδιάσουμε εκ νέου τον χρόνο μας, τις ασχολίες μας, τα θέλω μας, τα πιστεύω μας, τις πεποιθήσεις μας

Συνήθως μια απώλεια που συμβαίνει στη ζωή ενός ανθρώπου δεν είναι αρχικά διαχειρίσιμη. Χρειάζεται να υπάρξει μια περίοδος απελπισίας και πένθους γι αυτό που έχασες, να πονέσεις και τελικά να αποδεχθείς το κενό σου. Μετά σιγά σιγά να επανασχεδιάσεις την ροή της καθημερινότητάς σου.

Ολη αυτή η διαδικασία είναι οδυνηρή, απάνθρωπη,απελπιστική και χρειάζεται κάποιο χρόνο για να συνειδητοποιήσει κανείς οτι η ζωή του θα είναι αλλοιώς στο μέλλον ..Συνηθίζει λοιπόν σε ένα τρόπο ζωής και σε ένα κόσμο με μάσκα και γάντια, που δεν αγκαλιάζει, δεν φιλά, δεν συναντιέται,δεν κινείται και…δεν αγγίζει. Στερείται λοιπόν την μία από τις αισθήσεις του, την αφή. Ετσι βαθμιαία μαθαίνει να ζεί με τον εαυτό του, να δουλεύει απο το σπίτι, να διασκεδάζει μέσω διαδικτύου, να αγοράζει τηλεφωνικά η διαδικτυακά.Ενα καινούργιο modus vivendi.

Και ξαφνικά αρχίζεις και καταλαβαίνεις πως σου λείπουν άνθρωποι, καταστάσεις, πράγματα που δεν τα αξιολόγησες αρκετά πρίν..Γιατί ζούσες σε μια καθημερινή δίνη και ο χρόνος δεν σου έφτανε να αγαπάς, να νοιώθεις,να βλέπεις τους δικούς σου, να τρώς με ησυχία, να απολαμβάνεις ένα περίπατο, να τηλεφωνείς για να πείς απλώς ένα γειάσου η ενα σ αγαπώ, να κάνεις μια ενδοσκόπηση του εαυτού σου και να του πείς πόσο τον αγαπάς και έκείνον.

Είχες κατευθυντήριες γραμμές που δεν μπορούσες να αγνοήσεις γιατί εσύ ο ίδιος τις επέβαλες. Και έτσι με αυτόν τον τρόπο αγνοούσες την ίδια τη φυση

Αναρωτιέμαι για ένα σωρό πράγματα αυτήν την δύσμοιρη εποχή που διανύουμε. Και κυρίως για τις ανθρώπινες συμπεριφορές που μας έφεραν αυτόν τον εφιάλτη.

Οταν θα βγούμε απο αυτόν τον κυκεώνα και αφού πρώτα κρυφοκυτάζοντας από το παράθυρό μας, αντικρύσουμε ενα καινούργιο κόσμο, θάθελα να αναρωτηθούμε τι κάναμε και τι δεν κάναμε εγκαίρως.Συνειδητοποιώντας τις αλλαγές που θα έχουν επέλθει γύρω μας και μέσα μας θα είναι άραγε σαν να ξαναγεννιόμαστε , θα φυλάξουμε το παιδί μέσα μας, θα επανασχεδιάσουμε τις συμπεριφορές μας, τις πεποιθήσεις μας, τις προτεραιότητές μας

Ελπίζω ότι τουλάχιστον θα το προσπαθήσουμε γιατί αλλοιώς πιθανόν το ανθρώπινο γένος να χαθεί.

Εύχομαι υγεία, ελπίδα, αισιοδοξία και κουράγιο.Η θυσία του Θεανθρώπου να μας χαρίσει την ικανότητα της ενσυναίσθησης, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής ευθύνης. Είμαστε μέρος ενος συνόλου και όχι μεμονωμένα άτομα.

Facebook Comments Box

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Recommended
Τραγικό τέλος για 14χρονο αγόρι: Η σορός του ανασύρθηκε από…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel
Αρέσει σε %d bloggers: