App Icon

Διαδικτυακές Συναντήσεις στη Kalitheapress Νεκτάριος Σφυράκης -Κώστας Ζαχαράκης

 

 Στις διαδικτυακές συναντήσεις ο συνεργάτης της www.kalitheapress.gr Κώστας Ζαχαράκης  συζητά με τον τραγουδιστή Νεκτάριο Σφυράκη…

Επειδή χάσαμε πρόσφατα τον Γιάννη Σπανό θα ήθελα να ξεκινήσουμε αυτή τη συνέντευξη με λίγα λόγια από σένα για κείνον. Είχες διασκευάσει 10 τραγούδια του και τα είχες παρουσιάσει στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο οπότε θα ήθελα λίγα λόγια για τη συνεργασία σας αλλά και για τον ίδιο.

Ήταν ένας γλυκύτατος άνθρωπος, ένας άνθρωπος ο οποίος δεν τσιγκουνεύονταν τίποτα. Η επαφή μου μαζί του ξεκίνησε πριν 4 χρόνια περίπου όταν του πήγα δειλά-δειλά το πρώτο του τραγούδι που είχα τολμήσει να πειράξω, το «Ιδανικός κι ανάξιος εραστής». Είχα πολύ άγχος γιατί έτσι όπως το είχα κάνει δεν είχε καμία σχέση με την πρώτη του εκτέλεση και ούτε με τις διάφορες διασκευές που κατά καιρούς του έχουν κάνει. Ο Γιάννης όμως ξετρελάθηκε, του άρεσε πάρα πολύ και στο φινάλε της κουβέντας τον ρώτησα αν μπορώ να πάρω κι άλλα δικά του τραγούδια και να τα ¨πειράξω¨.

Και τι σου απάντησε;

«Εννοείται πως ναι. Αν είναι αυτής της ποιότητας κι αυτής της άποψης δεν με ρωτάς καν. Περιμένω να μου φέρεις ν` ακούσω». Έδωσε πράσινο φως κι εγώ τρελάθηκα από τη χαρά μου. Κι αν ακούσεις τη δική μου τη γραφή εγώ κρατάω όλη τη μελωδική γραμμή αλλά το άλλο όλο μπορεί να το κάνω εντελώς διαφορετικό. Γιατί μ` αρέσει να υπάρχει μελωδία, να σου ζεσταίνει την ψυχή, να σε κρατάει. Θέλω οι νότες όταν κάνουν παρέα να μην τσακώνονται μεταξύ τους.

Υπάρχει άλλος δημιουργός με τα τραγούδια του οποίου θα ήθελες να κάνεις κάτι αντίστοιχο;

Πολλοί. Ένας ας πούμε είναι ο Μίμης Πλέσσας.

Ήταν παρών ο Σπανός τα βράδια εκείνα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο; Θυμάσαι κανένα περιστατικό από τη συνεργασία σας;

Τα περισσότερα βράδια ήταν, ναι. Θυμάμαι μια φορά είχαμε παίξει Παρασκευή, πήρε ένα τηλέφωνο το Σάββατο προς Κυριακή πρωί, ήταν κάπου έξω και μου λέει «σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τον τρόπο που αντιμετώπισες τη μουσική μου, που έσκυψες με τόσο σεβασμό ντύνοντάς την με καινούργια ρούχα ,την έφερες κοντά στη νεολαία και με ξανασύστησες σε κοινό το οποίο δε με γνωρίζει». Κοίταξα το τηλέφωνο για να βεβαιωθώ πως είναι αυτός που μου μιλάει! «Γιάννη μου σε ευχαριστώ πάρα πολύ» του λέω, «κοίταξε να ξεκουραστείς και θα ξαναμιλήσουμε». Ήτανε ανοιχτόκαρδος και open mind.

Ανταποδοτικός.

Ναι, τελείως, τελείως! Δεν κράταγε τίποτα για τον εαυτό του, τίποτα.

Θέλω να κάνω μια ερώτηση λίγο φιλοσοφική. Κάποτε στην αθηναϊκή νύχτα ο Νεκτάριος Σφυράκης ήταν ένα αρκετά υπολογίσιμο όνομα. Ήταν η εποχή που τα νυχτερινά κέντρα δούλευαν στο φουλ και τα cd έκαναν τρελές πωλήσεις. Ήταν μια εποχή παρακμής ή ακμής τελικά εκείνη; Και πιστεύεις ευθύνεται καθόλου η ελαφρότητα εκείνων των χρόνων για την μετέπειτα κρίση;

Είναι θέμα ερμηνείας, τι νόημα δίνει ο καθένας στην ακμή και στην παρακμή. Για την τσέπη ας πούμε ήταν ακμή…

Εσύ έβγαλες πολλά λεφτά τότε;

Έβγαλα αρκετά, ναι. Όμως κυρίως ήτανε μια εποχή όπου ζούσαμε το όνειρο κι αυτό κατέληξε να αφορά πολλά πράγματα, σκέψου ας πούμε το 2004 ότι πήραμε το Euro, κάναμε τους Ολυμπιακούς, τα πηγαίναμε ακόμα και στη Eurovision καλά…

Και κάπου εκεί τέλειωσαν όλα μαζεμένα…

Ναι, τέλειωσαν όλα μαζεμένα.

Εσύ ήσουν στο -εμπορικό ας το πούμε τραγούδι- από μέσα 90`ς μέχρι περίπου τότε, σωστά;

Από `96 – `97 ας πούμε, κάπου εκεί ξεκίνησε.

Πάντως εμείς στην Κρήτη που ζούσαμε τότε και ακούγαμε ελληνικά στο φουλ σε συμπαθούσαμε πάρα πολύ.

Να `στε καλά! Με συμπαθείτε ακόμα;

(γελάμε)

Όσον αφορά τώρα το θέμα ακμής ή παρακμής που έθεσες πριν πρέπει να σου πω πως στην ουσία δεν συνέβαινε τίποτα που δεν συμβαίνει και τώρα. Όμως λόγω της ακμής της τσέπης που σου είπα πριν ο κόσμος είχε χώρο στο κεφάλι του να βάλει και πράγματα που πιθανώς δεν τον ενδιαφέρανε πραγματικά.

Επιβίωνε και το παραπανίσιο δηλαδή…

Ναι, ναι! Και τώρα βέβαια υπάρχουν τα παραπανίσια κι ο καθένας μπορεί να τα αναζητήσει. Όπως υπάρχουν και πράγματα που έχουν λόγο ύπαρξης και μιλάνε στην ψυχή σου και στην καρδιά σου. Ό,τι υπήρχε τότε υπάρχει και τώρα – απλά τώρα λόγω κρίσης κάποιος κόσμος έγινε ίσως πιο επιλεκτικός κι αυτό δεν αφορά μόνο τη μουσική. Θυμήσου για παράδειγμα πως ήταν η τηλεόραση… τι shows υπήρχανε, τι μεσημεριανές εκπομπές, πόσο κουτσομπολιό γινότανε…

Ναι αλλά υπήρχε και μια γκλαμουριά με την καλή έννοια. Το γκλάμουρ είναι πολλές φορές αντίδοτο στη μιζέρια. Κι εσύ ήσουν μέρος του τότε star system.

Ήμουνα μέρος μιας κατάστασης η οποία δεν μπορούσε να ευδοκιμήσει στην Ελλάδα. Πάντα το `λεγα εγώ αυτό, πως το star system αφορά κοινωνίες και κράτη μεγαλύτερα, στα οποία ο καθένας δεν έχει την ανάγκη του άλλου. Γιατί το star τι είναι; Είναι κάτι το οποίο είναι πάρα πολύ φωτεινό και πολύ μακριά από μας. Εδώ πέρα είμαστε όλοι πάρα πολύ φωτεινοί και κοντά ο ένας στον άλλον.

Δεν υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι παραπάνω φωτεινοί;

Ο star πρέπει να έχει την πολυτέλεια να μην έχει ανάγκη κανέναν. Εδώ, άμα τσακωθούμε εγώ κι εσύ, θα με πάρουνε τηλέφωνο και θα μου πούνε «έλα ρε φίλε τώρα, ο Ζαχαράκης είναι δικό μας παιδί, τι κάνεις;»

Είμαστε περισσότερο ¨κοινωνία¨ δηλαδή από τις χώρες της Δύσης…

Ναι. Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον, εκεί θέλω να καταλήξω. Στην Αμερική ή στο Λονδίνο ή δε ξέρω που, σε κοινωνίες πληθυσμιακά πολύ μεγαλύτερες που οι άνθρωποι είναι πιο αυτονομημένοι, εκεί μπορεί να σταθεί το star system. Η Madonna μπορεί να γυρίσει και να πει «δεν μ` ενδιαφέρει η τάδε πληθυσμιακή ομάδα, ας μην πουλάω σ` αυτούς ή στους άλλους ή στους άλλους…». Εδώ άμα πεις 10 «δεν μ` ενδιαφέρει» έχεις φύγει κιόλας!

Υπήρξαν ωστόσο πρόσωπα της ελληνικής πραγματικότητας στα οποία δεν μπορείς καν να αναφερθείς αν δεν βάλεις δίπλα στο όνομά τους τη λέξη star. Κάθε φορά που κάποιος αμφισβητεί αν υπήρξαν stars στην Ελλάδα μπορείς απλά να πεις «Αλίκη».

Βέβαια! Τώρα όμως μιλάς για μια συγκεκριμένη περίοδο της Ελλάδας και ειδικά για τη Βουγιουκλάκη η οποία ήτανε η απόλυτη star. Η εθνική star. Και έγινε σε μια περίοδο που η Ελλάδα είχε ανάγκη να δημιουργήσει το δικό της φωτεινό πρόσωπο, ένα πρόσωπο που ο Έλληνας το γέμισε με επιπλέον υπερβολή ώστε να δικαιολογεί την έπαρσή του όταν μπορούσε να την ακουμπήσει, να την αγγίξει, να την πιάσει.

Δηλαδή την Αλίκη Βουγιουκλάκη την συν-δημιούργησε το κοινό…

Για να μπορεί όταν την πιάνει να αισθάνεται κι αυτός λίγο πιο μεγάλος απ` ότι ήτανε, ότι «εγώ την είδα», ότι «εγώ την ξέρω», κατάλαβες;

Φοβερή ανάλυση! Εσύ φλέρταρες καθόλου με την ιδέα να γίνεις star; Πάντως τότε, τέλη 90`ς και αρχές 00`ς ,δεν έδινες την εντύπωση ιδιαιτέρως αδηφάγου καλλιτέχνη. Εννοώ για τα φώτα.

Πολύ χαίρομαι που φαίνονταν αυτό. Γιατί εγώ καταγόμενος από μια κρητική οικογένεια και μεγαλωμένος στα Μανιάτικα του Πειραιά όπου εκεί τα πράγματα ήτανε πολύ hardcore και υπήρχε η φιλοσοφία «ή θα τα καταφέρεις ή …θα τα καταφέρεις!» δεν είχα τα περιθώρια και τη διάθεση να υιοθετήσω συμπεριφορές star. Βέβαια υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου τότε που με συμβούλευαν να το παίξω ¨ιστορία¨.

Εννοείς άνθρωποι των εταιρειών, μάνατζερς κτλ; Σου έλεγαν κάνε και καμιά ζημιά να γίνει ντόρος;

Ναι, βεβαίως, άλλα είχα πάρει κάποια μαθήματα επιβίωσης από πολύ νωρίς τα οποία σε κάνουν πολύ πιο str8 ως άτομο και βεβαίως υπήρχε και η κρητική αγωγή η οποία έπαιζε ρόλο. Ακόμα και τα πράγματα που διάβαζα στην εφηβεία μου αν θες.

 

διάβασε και αυτό  Νέα διοίκηση στο Γ.Σ.Καλλιθέας

 

 

 

 

 

 

Στο μεταξύ σου φαίνεται από χιλιόμετρα ότι είσαι Κρητικός. Κι όποιος δεν μπορούσε να τα καταφέρει στα Μανιάτικα τι έκανε;

Θα τα κατάφερνε! Έπρεπε.

Είναι ακόμα έτσι τα Μανιάτικα;

Ναι.

Ίσως πρέπει να μετακομίσω εκεί. Αλλά τι διάβαζες στην εφηβεία σου και σε είχε επηρεάσει;

Εντάξει, πέρα από πολύ κλασσικά πράγματα όπως ας πούμε Λουντέμη, αγαπούσα πάρα πολύ τον Μπουκόφσκι ή διάβαζα για τον Μαρξισμό κτλ.

Περισσότερο απ` όλα τι; Τι θα βρίσκαμε στο προσκεφάλι του νεαρού Νεκτάριου Σφυράκη;

Τις αρχαίες ελληνικές τραγωδίες.

Εντάξει, αυτό δεν το περίμενα. Όμως για ηθοποιός δεν το έψαξες ποτέ, ε;

Όχι. Όμως θα μου ήταν πολύ ενδιαφέρον κάτι τέτοιο. Και μ` αρέσουν και παρά πολύ τα αρχαία ελληνικά ως γλώσσα.

Θα `θελες τα παιδιά σου να μάθουν;

Ναι! Και στο σπίτι πάντα φροντίζω να υπάρχει, στην απλή ελληνική εννοείται, ένα αρχαίο ρητό.

Εννοείς κρεμασμένο στον τοίχο;

Όχι, να κυκλοφορεί ως μήνυμα. Και γενικότερα να κυκλοφορούν μηνύματα, να μαθαίνουν τη «συνέπεια» ας πούμε ως έννοια. «Ο μπαμπάς ό,τι λέει το κάνει».

4 αγόρια δεν έχεις;

Ναι.

Κάποτε έλεγες πως το θα πας μέχρι το κορίτσι. Ισχύει ακόμα;

Ό,τι έρθει είναι καλοδεχούμενο! (γελάει) Εγώ θέλω, στη Στέλλα ποιος θα το πει!

Όταν ήσουνα μέσα στη νύχτα και στα σουξέ είχες στο πίσω μέρος του μυαλού σου την πεποίθηση πως θα καταλήξεις αργότερα πάτερ-φαμίλιας; Γιατί σίγουρα η ζωή σου τότε θα ήτανε πολύ διαφορετική.

Δεν είχα σίγουρο πλάνο, ήτανε φλου το μετά.

Ασφυκτιούσες καθόλου μέσα στο κοστούμι του λαϊκού τραγουδιστή;

Έμπαινες μέσα σε κάποια κλισέ τα οποία εξυπηρετούσαν τη δουλειά σου, ήταν μέρος μιας διαδικασίας.

Δεν σε καταπίεζε δηλαδή να ντύνεσαι σα γαμπρός;

Όχι, ήταν δουλειά. Εδώ πίνουμε τον καφέ μας κι είμαστε ντυμένοι απλά, άμα έρθεις στο σπίτι μου μπορεί να ντυθώ πιο επίσημα για να σε υποδεχτώ.. πάντα υπάρχει μια αντίστοιχη αισθητική, κατάλαβες;

Θεωρείς τον εαυτό σου πιο πολύ λαϊκό ή rock; Ως τύπο, ως τραγουδιστή, γενικά…

Είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα. Λαϊκό τι είναι; Είναι αυτό που εκφράζει το λαϊκό αίσθημα.

Άρα το rock είναι λαϊκό.

Σαφώς. Αυτό που κάναμε εμείς στα 90`ς δεν ήταν λαϊκό…

Λαϊκόπόπ το λέγανε τότε.

Ήτανε ένα υβρίδιο που έπαιρνε στοιχεία από παντού, που προσπαθούσε να κάνει αισθητή την παρουσία του είτε με τις δημόσιες σχέσεις, είτε μέσα από τα κέντρα, είτε μέσα από τα κανάλια… ήτανε ¨κάτι σαν¨… κάτι σαν ποπ, κάτι σαν λαϊκό, κάτι σαν ποπ-λαϊκό, κάτι που θύμιζε ανατολή και δύση, ινδικό, αραβικό, πολλά πράγματα, δεν μπορώ να το πω λαϊκό-λαϊκό. Καθαρά λαϊκός και απ` όλες τις απόψεις ήτανε ο μέγας Στέλιος Καζαντζίδης.

Τον θεωρείς τον μεγαλύτερο Έλληνα τραγουδιστή;

Ναι!!! Θα έπρεπε να διδάσκεται στα ελληνικά μουσικά Πανεπιστήμια.

Έχεις πει κάτι που μ` άρεσε τρομερά και θέλω να το αναλύσεις περισσότερο. «Το σύστημα ήθελε κι έναν τύπο που να γυαλίζει λίγο το μάτι του κι αυτός ο τύπος ήμουνα εγώ».

(γελάει) Κοίταξε να δεις, εγώ είμαι : «αυτό βλέπεις, αυτό παίρνεις». Δεν θα ωραιοποιήσω μια κατάσταση για να είμαι καθώς πρέπει. Αυτό που νιώθω κι αυτό που σκέφτομαι θα στο πω… να το δεις, να το ευχαριστηθείς κι άμα είσαι ξύπνιος να κάνεις και μια ανάλυση όταν φύγεις απ` το σινεμά… να το διυλίσεις μπας και βρεις μιαν άκρη για τον εαυτό σου. Και αυτό άρεσε.

Με το «γυαλίζει το μάτι μου» δηλαδή εννοούσες πως διαθέτεις μια αμεσότητα. Νέτα-σκέτα.

Νέτα-σκέτα. Και δεν έχω και κανένα πρόβλημα ¨να μην είμαι¨.

Να μην είσαι στο παιχνίδι;

Ναι, κανένα.

Άμα σε πετάξει έξω το σύστημα θα πας σε άλλο γήπεδο να παίξεις.

Όπως και πήγα, σε πολλά γήπεδα. Είμαι ένας τύπος ¨γεια σας¨, άμα δε μου κάνει μια κατάσταση θα πάω σε κάτι άλλο.

Αυτό είναι ένα μποέμ χαρακτηριστικό και δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω εδώ πως ο λαϊκός τραγουδιστής που τραγουδούσε κάποτε σε φιξαρισμένα κέντρα με 2.000 άτομα είχε υπάρξει όταν ήταν 20 χρονών πλανόδιος καλλιτέχνης. Ήσουν καλλιτέχνης δρόμου για περίπου 3 χρόνια, σωστά;

Παραπάνω. Κυρίως στην Αυστρία, στη Βιέννη. Αλλά και Γερμανία, Γαλλία και λίγο Ιταλία. Έπαιζα μουσική στο δρόμο. Κοίταξε να δεις, εγώ ως πιτσιρικάς είχα άγνοια κινδύνου, έπειτα με πήγαινε και η καρδιά μου εκεί πέρα, υπήρχε μια κοπέλα στη Βιέννη, η Μελίτα, καλή της ώρα.

Μιλάτε ακόμα μ` αυτή;

Αραιά και που μιλάμε, ναι.

Η Στέλλα δε ζηλεύει;

(γελάει) Όχι ρε, τι να ζηλέψει; Που λες το ζούσα αυτό χωρίς αίσθηση κινδύνου, είχε πολύ πλάκα εκείνα τα χρόνια. Με πήγανε και κρατητήριο κάποιες φορές, ξέρεις τότε έπρεπε να έχεις ένα διαμονητήριο που στο δίνανε άμα δήλωνε ένας αυστριακός πολίτης πως σε φιλοξενεί όμως η Μελίτα δούλευε τα πρωινά και πολλές φορές δεν προλάβαινε να υπογράψει οπότε με βρίσκανε χωρίς χαρτιά και με κρατάγανε. Μάλλον σώθηκα όταν διευθυντής της αστυνομίας στη Βιέννη έγινε ένας Έλληνας (γελάει) ο οποίος ήταν παιδική χαρά… «έλα Νεκτάριε, τι έγινε;» μου έλεγε…

Οπότε το λύνατε μεταξύ σας.

Πολλές φορές απλά με ένα τηλέφωνο.

Είναι κάπως ρατσιστές οι άνθρωποι εκεί;

Είναι ,ναι. Με το χέρι στην καρδιά. Μπορεί στο κρατητήριο να ήταν πολύ τυπικοί όμως στο δρόμο όταν σε πλησιάζανε για εξακρίβωση φαίνονταν. Εγώ ήμουν και κάπως μελαχρινός, καταλαβαίνεις…

Από κείνα τα χρόνια έχεις κρατήσει φίλους;

Μπα, όχι.

Ονειρευόσουν τότε πως στο μέλλον θα κάνεις αυτό που λέμε καριέρα; Αναγνωρισιμότητα, λεφτά κτλ. Στην πατρίδα σου ή οπουδήποτε.

Καθόλου.

Πάω τώρα κάπου αλλού. Μετά από κάμποσες λαϊκόπόπ όπως τις είπαμε πριν επιτυχίες, πετάς το καλύτερό σου τραγούδι, τη διασκευή του «Laura non c`e». Ένα τραγούδι με τρομερό air play που όμως εσύ έχεις πει πως περίπου την εποχή που βγήκε ήταν που άρχισες να μην έχεις δουλειά. Πως έγινε αυτό;

Το «Σκέψου καλά» ήταν ένα ποπ-ροκ τραγούδι που δεν σου έφερνε δουλειά. Δεν ήταν το ντιριντάχτα που κυριαρχούσε παντού. Τους στίχους τους έγραψε ο πολύ καλός μου φίλος Βαγγέλης Κωνσταντινίδης ο οποίος για τον ίδιο δίσκο είχε γράψει κι ένα καταπληκτικό χασάπικο, το «οι φίλοι είναι λέξη μαγική». Στέλνει λοιπόν τους στίχους του «Σκέψου καλά» με fax και ήτανε τρεις σελίδες! Τον παίρνω τηλέφωνο και του λέω «Ποιο από τα τρία είναι;» κι αυτός μου απαντάει «Και τα τρία!». Του λέω «Είσαι τρελός; Τρεις σελίδες ιστορία; Τι θα κρατήσει ο κόσμος; Ούτε εγώ δεν θα τα θυμάμαι!»

Είχε έρθει σε επαφή ο ίδιος ο Κωνσταντινίδης με τους Ιταλούς;

Όχι, όχι. Του Βαγγέλη του το είχαμε στείλει εμείς από την εταιρεία προκειμένου να βάλει στίχους στα ελληνικά.

Εσύ ήσουν που το είχες στο βάλει στο μάτι το «Laura non c`e»;

Καμία σχέση. Εγώ ήμουν στη Σύρο διακοπές και χτυπάει το τηλέφωνο και είναι ο παραγωγός μου, ο Κώστας ο Ρεκουνιώτης, ο τελευταίος μεγάλος παραγωγός της Warner στην Ελλάδα. Κι εκεί που είχα κλείσει το δίσκο κι ήμουν άνετος μου λέει «Χα χα!, πρέπει να `ρθεις να γράψουμε κάτι ακόμα». Κι εγώ του απαντάω «Χα χα!, δεν έρχομαι!».

(γελάμε)

Μου βάζει να ακούσω το ιταλικό στο τηλέφωνο και μου λέει πως ο Νίκος ο Μουρατίδης επιμένει να το κάνουμε στα ελληνικά. «Δε ξέρω τι θα κάνεις» μου λέει, «εγώ θα το δώσω στον Αντώνη τον Γούναρη να το ενορχηστρώσει και κανόνισε να `ρθεις να το πεις!» Εγώ ήμουνα σε μια φάση «αφήστε με, θέλω να κάνω τα μπάνια μου». Όμως με το που ήρθα Αθήνα και πήγα στο studio έχοντας πια τους στίχους του Βαγγέλη το είπα μια κι έξω, δε με ζόρισε καθόλου ερμηνευτικά. Κι έκανε τρελή επιτυχία.

Ο ΝΕΚ ξέρουμε αν το άκουσε;

Σίγουρα το άκουσε. Θα σου πω επίσης πως το ψάχναμε να έρθουμε σε επαφή μαζί του για να το κάνουμε ντουέτο εγώ κι αυτός αλλά παίξανε κάτι συγκυρίες, έφευγε αυτός από τη Warner κτλ και δεν έγινε. Όμως το συζητούσαμε και το ψάχναμε πολύ έντονα στην εταιρεία να γίνει και ντουέτο, γίνονταν συζητήσεις επειδή ήτανε τρελή επιτυχία στην Ελλάδα και τρελή επιτυχία στην Ιταλία.

Να πούμε πως το τραγούδι αυτό το ηχογράφησε και στα αγγλικά και στα ισπανικά και πήγε παντού καλά.

Το έκανε και στα γαλλικά ντουέτο με τη Serena.

Σήμερα είσαι ακόμα ενεργός. Πριν κάποια χρόνια έδωσες κι ένα τραγούδι στον Δημήτρη Νέζη.

Ο Δημήτρης είναι μαθητής μου, κάναμε τοποθέτηση στη φωνή, ένα ευγενέστατο παιδί που ήρθε σε μένα κι όταν έρχεται ένας νέος άνθρωπος σε μένα ασφαλώς εγώ δεν μπορώ εγώ να πω «όχι». Έχω περάσει από κει… Έχω περάσει από το φρικαλέο στάδιο να ψάχνεις να βρεις κάποιον να πιστέψει σε σένα. Όταν βλέπω λοιπόν να υπάρχει μια μεγάλη ανησυχία καλλιτεχνική και μια πολύ μεγάλη αγάπη στη μουσική δεν μπορώ να αρνηθώ. Του έγραψα λοιπόν το «Θέλω να πω», ένα κομμάτι που υπερ-αγαπώ.

Έγραψες ένα στίχο μέσα πολύ όμορφο, «πάντα να θυμάσαι πως νικάνε οι καλοί». Το πιστεύεις αυτό;

Πάντα, πάντα! Να σου πω γιατί; Δεν ξέρω αν πιστεύεις στο Θεό, εγώ πιστεύω πολύ στο Θεό και πιστεύω πως ο Θεός είναι δημοκράτης. Δεν είναι ούτε δεξιός, ούτε αριστερός, θέλει ισορροπία. Και στο τέλος καθένας θα πάρει αυτό που του αξίζει. Η μάχη είναι πάντα το καλό ενάντια στο κακό. Κι επειδή ο άνθρωπος από τη στιγμή που έρχεται στη ζωή έρχεται με τις καλύτερες διαθέσεις και με τις καλύτερες προϋποθέσεις στο τέλος επιστρέφει στο καλό και ως ενέργεια και ως δύναμη, το μόνο που μένει κατά 99,99% είναι η αγάπη , πάντα η αγάπη αφήνει ίχνη ενώ όλα τα άλλα σκορπίζουν. Γι` αυτό και οι καλοί στο τέλος θα νικήσουνε.

Πολύ αισιόδοξο και μακάρι να ισχύει. Πιστεύεις δηλαδή και ότι μετά από αυτή τη ζωή κάπου θα πάμε;

Θα σου πω μια ιστορία. Πριν λίγες μέρες έφυγε μια πολύ καλή μου φίλη. Την προηγούμενη νύχτα είχα πάει στο νοσοκομείο να τη δω…

Από τι έφυγε; Πόσο χρονών;

Γύρω στα 44, από καρκίνο. Όταν πήγα λοιπόν να τη δω είχε μια πολύ συγκεκριμένη μυρωδιά. Φεύγω από κει αποκαρδιωμένος και το βράδυ που ετοίμαζα τα παιδιά για ύπνο ήρθε αυτή η μυρωδιά από μόνη της πάρα πολύ έντονα και πιστεύω πως ήταν η Αναστασία που ήρθε να με αποχαιρετήσει ,το λέω επειδή εκείνη την ώρα περίπου έφυγε. Ήτανε πολύ χειροπιαστό αλλά να σου πω κάτι… για μένα η πίστη στο Θεό είναι ανεξάρτητη από την πεποίθηση πως θα πάμε κάπου μετά το θάνατο. Τον Θεό μπορείς να τον βρίσκεις κάθε μέρα στη ζωή.

Εσύ θα τον βρίσκεις σίγουρα και στα παιδιά σου. Τα 3 πρώτα είναι τρίδυμα που όμως πρώτα γεννήθηκε ο Μανώλης και μετά από 3 χρόνια τα άλλα 2 τα οποία είχαν ως έμβρυα καταψυχθεί. Σωστά;

Τρίδυμα από διαφορετικά ωάρια. Ενώ ο Φανούρης ο τέταρτος ήρθε μετά.

Πως μπορείς με 4 παιδιά να κάνεις και τόσα άλλα πράγματα; Είσαι ασφαλιστής, παραδίδεις μαθήματα μουσικής, είσαι ενεργός ως καλλιτέχνης, έχεις δίπλωμα να οδηγείς αεροπλάνο…

Καλά, αυτό έχω χρόνια να το κάνω.

Έχεις και κατοικίδιο απ` όσο ξέρω…

Έχει πεθάνει η Ήρα.

Τι ράτσα;

Πιτ – μπουλ.

Είναι αυτό που σε δάγκωσε όταν πολιτεύτηκες; Για να πούμε ότι το έχεις κάνει κι αυτό.

(γελάει) Ναι, η Ήρα είχε μάλλον αντιρρήσεις στην απόφασή μου να κατεβώ στην πολιτική.

Πότε έγινε αυτό;

Δυο φορές. Ως δημοτικός σύμβουλος με τον συνδυασμό του Χρήστου του Αγραπίδη στον Πειραιά το `10 και το `12 ως υποψήφιος βουλευτής, τότε με δάγκωσε η Ήρα.

Δυο κλισέ ερωτήματα για το τέλος. Αν θα πήγαινες ποτέ στη Eurovision και αν θα γινόσουν κριτής σε talent show.

Κριτής θα μπορούσα να γίνω, ναι, γιατί θα πληρωνόμουνα καλά. Και μεγαλώνοντας 4 παιδιά όπως καταλαβαίνεις έχουμε ανάγκη από πολλές πηγές εσόδων. Τη Eurovision δεν ξέρω αν θα μπορούσα να την υποστηρίξω ως performer αν και δεν μπορείς να ξέρεις το concept…

Έχουμε δει τα πάντα εκεί πάνω. Παρακολουθείς εσύ τον διαγωνισμό;

Όχι, όχι ιδιαίτερα. Από σύμπτωση και εξ αντανακλάσεως. Με δική της ευθύνη η Eurovision έγινε κάτι άλλο, μπορεί να ξεκίνησε ως γιορτή του τραγουδιού αλλά κατέληξε μια φιέστα με πολλά στοιχεία υπερβολής και κιτς, έφυγε από τη μουσική κι έγινε τηλε-διαγωνισμός, βλέπεις πως παίζει ρόλο ο σκηνοθέτης και η γωνία από την οποία παίρνει κτλ κτλ, άσε που εστιάζει κατά κύριο λόγο η Eurovision σε ένα κοινό υπερβολικά νεανικό. Οπότε μάλλον όχι.

Συνέντευξη στον Κώστα Ζαχαράκη 

διάβασε και αυτό  Έντονο ενδιαφέρον για τα νέα προγράμματα απασχόλησης του ΟΑΕΔ

Facebook Comments Box

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Recommended
Το ΚΕΑΚ (Κέντρο Επιχειρηματικότητας, Ανάπτυξης και Καινοτομίας), με σαφή προσανατολισμό…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel