fbpx
10 °C Athens, GR
2 Δεκεμβρίου 2020

Οι Πανελλήνιες δεν είναι για όλους σταθμός ζωής

Είναι λάθος η αντίληψη, ότι στις εξετάσεις κρίνεται το μέλλον σου. Το πόσο λάθος είναι, το αντιλαμβάνονται εκατομμύρια άνθρωποι μετά από χρόνια. Το μόνο που κρίνεται ουσιαστικά και αξιολογείται είναι η προσπάθειά σου τους τελευταίους μήνες. Στην ουσία ζητείται από τα παιδιά το ακατόρθωτο. Να αποφασίσουν μέσα σε δύο χρόνια ποιο θα είναι το επαγγελματικό τους μέλλον για τα επόμενα 45 χρόνια, χωρίς να έχουν πρακτικά κανένα ερέθισμα της κατεύθυνσης που ακολουθούν.
Κι αυτό συμβαίνει στην καλύτερη περίπτωση. Γιατί υπήρχε και υπάρχει μια ακόμα χειρότερη στάση αντιμετώπισης: «Να μπει το παιδί σε μια σχολή, όποια να’ ναι, αρκεί να έχει ένα χαρτί στα χέρια του» Μέσα σε αυτή την πρόταση κρύβονται όλα τα συμπλέγματα της σύγχρονης ελληνικής οικογένειας, με όλες τις ψυχολογικές προεκτάσεις φυσικά. Ρίξε μια ματιά γύρω σου. Πόσοι ενήλικες που εργάζονται στο αντικείμενο των σπουδών τους, είναι πραγματικά ικανοποιημένοι; Πόσοι εξ ’αυτών κάνουν πραγματικά καλά τη δουλειά τους, με εκείνη την μοναδικά ελληνική λέξη που λέγεται μεράκι;
Φυσικά σε όλα αυτά οφείλουμε να συνυπολογίσουμε όσα παιδιά δεν δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το διάβασμα. Δεν υπάρχει κανένας αλγόριθμος που να τους επιβάλλει τις επιστήμες ως μονόδρομο. Με την σωστή, και κυρίως χωρίς παρωπίδες και στερεότυπα, κατεύθυνση από το περιβάλλον τους, βρίσκουν τον δικό τους, ξεχωριστό δρόμο. Οι επιλογές ευτυχώς είναι πολλές. Ακόμα και για τους πλήρως συνειδητοποιημένους μαθητές, υπάρχει πάντα η πιθανότητα στροφής μελλοντικά. Σε πολλές, ιδιαίτερα υψηλά μοριοδοτούμενες σχολές, μεγάλο ποσοστό φοιτητών σταματούν την παρακολούθηση μαθημάτων μετά το δεύτερο έτος, είτε γιατί οι προσδοκίες τους εντέλει ήταν διαφορετικές, είτε γιατί αποφασίζουν να ακολουθήσουν κάτι άλλο. Οι Πανελλήνιες δεν είναι σταθμός στην ζωή ενός ανθρώπου. Είναι το επόμενο βήμα μιας πορείας που χτίζεται χωρίς βιασύνη και προσαρμόζεται συνειδητά. Είναι φυσικά απολύτως κατανοητό το άγχος και η αγωνία των γονιών για το μέλλον των παιδιών τους, αυτό όμως είναι κάτι που οφείλουν να το διαχειριστούν και να αποδεχτούν ως μια συνθήκη που θα τους συντροφεύει για πολλά χρόνια. Η ζωή με ή χωρίς εξασφαλισμένη καριέρα έχει πολλές ανατροπές και αστάθμητους παράγοντες. Μπορούν άλλωστε να πάρουν παράδειγμα από την δική τους πορεία έως σήμερα. Το γονεϊκό τους καθήκον είναι να διαμορφώσουν συνειδητοποιημένους, ευτυχισμένους ενήλικες και όχι (μόνο) επαγγελματίες προδιαγραφών. Το θεωρώ άλλωστε άδικο να ζητάμε από παιδιά στο κατώφλι της νεανικής τους ζωής να παίρνουν και να υποστηρίζουν τεράστιες αποφάσεις, όταν ως ενήλικες ενίοτε αδυνατούμε να διαχειριστούμε πολύ πιο απλές καταστάσεις. Η ωριμότητα κατακτάται με τα χρόνια και τις εμπειρίες, ποτέ βεβιασμένα.

*άρθρο Μαριλέν Δεσποτίδη (fb το mAniΦesto της!)

Related articles

10 Απρίλη 1821-199 χρόνια πρίν…Ο Απαγχονισμός του Πατριάρχη ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ Ε

Σήμερα 10 Απριλίου, τιμά η Εκκλησία τον δι’ αγχόνης μαρτυρικό θάνατο του Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε’. Ήταν και τότε 10 Απριλίου του 1821, πριν από 199 χρόνια, ημέρα Κυριακή του Πάσχα, το αιώνιο και καλύτερο για τον εθνομάρτυρα πατριάρχη Πάσχα. Μετά τη μαρτυρική Μεγάλη Εβδομάδα που πέρασε εισήλθε με όργανο το σχοινί της αγχόνης και […]

Εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Ποντίων

Με το «Αητέντς επαραπέτανεν» ξεκίνησε η εκδήλωση για τη Γενοκτονία στο Ηρώδειο Η συμμετοχή 100 λυράρηδων στην εκδήλωση μνήμης, στην πλατεία Ελευθερίας της Δράμας, προκάλεσε ρίγη συγκίνησης στον κόσμο που έδωσε το «παρών». Ακούστε τους στο μικρό απόσπασμα της εκδήλωσης με το «Πάρθεν η Ρωμανία». Η συμμετοχή 100 λυράρηδων στην εκδήλωση μνήμης, στην πλατεία Ελευθερίας της Δράμας, προκάλεσε […]

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *