App Icon

ΟΙ ΣΩΤΗΡΙΕΣ ΦΩΝΕΣ


Ήταν Κυριακή πρωί, δέκα η ώρα. Το φορτηγό του Δήμου μάζευε τα
απορρίμματα της γειτονιάς από τους δύο κάδους. Ο μηχανισμός του, που σε
λειτουργια είχε τεθεί, δημιούργησε ένα θόρυβο αφάνταστα ενοχλητικό.
Ήμουν στο μπαλκόνι του σπιτιού, συντροφιά με ένα φλιτζάνι καφέ κι ένα
βιβλίο με τα διηγήματα των Ρώσων συγγραφέων της κλασσικής, ρωσικής
λογοτεχνίας.  Είχα την ανυποχώρητη αίσθηση πώς ο θόρυβος αυτός, ήταν παραπάνω απ’ όσο χρειαζόταν έντονος κι επώδυνος. Κι αυτό βλέποντας τις νωχελικές κινήσεις των εργατών, που από τα ενοχλημένα, ζόρικα βλέμματα τους, σπίθιζαν οι λάμψεις κάποιας ικανοποίησης. Άνθρωποι κι αυτοί, που
διασκέδαζαν με την ενόχληση και την αδιόρατη έστω, αγανακτήση των
γειτόνων από τα γύρω μπαλκόνια των λεγόμενων σύγχρονων διαμερισμάτων.
Όση ώρα διαρκούσε το μαρτύριο αυτού του παρατραβηγμένου θορύβου, ήταν αδύνατη η συγκέντρωση του νου στα διηγήματα των Ρώσων κλασσικών συγγραφέων. Οι λέξεις, οι φράσεις, τα μηνύματα και τα νοήματα, παράδερναν σ’ ένα ανταριασμένο κύμα αγανάκτησης που τα έπαιρνε και τα χτυπούσε στα τοιχώματα του κεφαλιού, που νόμιζες πώς θα σπάσει. Και τότε θα ξεχείλιζε ο ολοκόκκινος καταρράκτης, βγάζοντας μαζί πνιγμένα, σκέψεις, λογική, προβληματισμό.

  • Υπομονή! Ψυχραιμία! Κουράγιο! Είπα.
    Τρεις λέξεις που επέμεναν να βουίζουν, παράλληλα στ’ αφτιά μου. Δίπλα μου κάνεις… Μόνο απ’ το απέναντι μπαλκόνι του δευτέρου ορόφου, δυό γυναίκες με τους άντρες τους παρέα σιγοκουβεντιαζαν, πίνοντας τον καφέ τους.
    Τα μάτια μου, έχουν αρχίσει τώρα να ανοίγουν στις διαστάσεις μιάς
    επικίνδυνης οργής, καθώς βλέπω πιο πέρα τα καρεκλοπόδαρα μιάς
    χαλασμένης καρέκλας. Σκέφτομαι να τα ξεκολλήσω και τρέχοντας, τα σκαλιά να κατεβώ και να βγω στο δρόμο, ορμώντας στις αιτίες του – παραπάνω από όσο πρέπει – ηχητικού μαρτυρίου.
    Η ανυπαρξία αυτοκυριαρχίας, έχει σαν νεκροσέντονο σκεπάσει, κάθε σκέψη ψυχραιμίας και λογικής. Τα τρεμάμενα χέρια μου ανοίγουν σαν διψασμένα στόματα προς την χαλασμένη καρέκλα. Και να! Πάλι η ίδια φωνή! Αυτή τη φορά πιο δυνατά. Μαζί κι άλλες… Σαν χορωδία Λυτρωτική! Σωτήρια! Όλες μαζί.
  • Υπομονή! Ψυχραιμία! Κουράγιο!
    Δίπλα τα γυαλιά μου και το βιβλίο, πιτσιλισμένα από τον καφέ, καθώς
    πετάχτηκαν οι σταγόνες από την αγανακτισμένη γροθιά μου στο τραπέζι.
  • Υπομονή! Ψυχραιμία! Κουράγιο!
    Ακούγονται ξανά, οι ίδιες φωνές και στο έξαλλο τώρα μαρσάρισμα της
    μοτοσυκλέτας, πριν εξαφανιστεί στο επόμενο στενό.
    Αισθάνομαι πώς πρέπει να φανώ αντάξιος του ξεχωριστού, από την
    αρχαιότητα, ονόματος μου. Σαν σημερινός κι εγώ Ζήνων, να προσαρμοστώ στην άποψη του αρχαίου φιλοσόφου. Να σφίξω δόντια και γροθιές και απάθεια να δείξω. Αταραξία! Καρτερικότητα!
διάβασε και αυτό  SOS ΕΚΠΕΜΠΟΥΝ ΤΑ ΝΗΣΙΑ...

Τα χέρια μου τώρα, έχουν σταματήσει να τρέμουν. Οι παλάμες ανοιχτές πια
δεν είναι, σαν διψασμένα στόματα, έτοιμες να αρπάξουν την καρέκλα. Το
απορριματοφόρο του Δήμου έχει απομακρυνθεί, στρίβοντας προς τον
κεντρικό δρόμο. Θαρρείς και πήρε μαζί όλη την ένταση και τον θυμό των
προηγούμενων στιγμών.
Στο απέναντι μπαλκόνι οι δύο γειτόνισσες με τους άντρες τους, με κοιτούν με ένα χαμόγελο κατάφορτο από κατανόηση και καλοσύνη.

  • Τι κάνετε; καλά; ρωτούν.
  • Ευχαριστώ, καλά…, εσείς;
    -Δόξα τω Θεώ, απαντά ο ένας.
  • Τι να κάνουμε; υπομονή, ο άλλος.
  • Κουράγιο! Υπομονή!.., λένε οι γυναίκες τους.
    Νιώθω ένα μεγάλο αίσθημα ανακούφισης και ηρεμίας, μαζί όμως με ένα πολύ πιο μικρό, που δεν ξέρω αν είναι ταπεινωτικό. Ίσως γιατί, η ψυχραιμία και η λογική επικράτησαν κι εδώ, λιώνοντας στα κοφτερά δόντια τους μιά Δίκαια αγανακτήση. 
  • Διήγημα
    ΚΩΣΤΑΣ ΛΙΑΚΟΣ.
    Μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εθνικής Εταιρίας των Ελλήνων
    Λογοτεχνών και της Εταιρίας Κορινθίων Συγγραφέων.D
Facebook Comments Box

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Recommended
Με τα παραπάνω λόγια χαρακτήρισε τον προϋπολογισμό του Κράτους για…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel
Αρέσει σε %d bloggers: