App Icon

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΤΟΥΛΗΣ : “TIΠOTA ΔEN HTAN EYKOΛO – H HPΩIΔA MANA MOY”

της Ντέπη Στενού

Αυτόν το τίτλο διάλεξε ο Γιώργος Πατούλης για να τιμήσει την μητέρα του μ ένα βιβλίο που έγραψε ειδικά γι αυτήν και της το αφιερώνει με πολύ συγκίνηση και ευγνωμοσύνη.

H λέξη «Μητέρα» , είναι μια μικρή λέξη, φορτωμένη χιλιάδες νοήματα και χιλιάδες συναισθήματα . Η εμπειρία της μητρότητας για κάθε γυναίκα αποτελεί ανεξίτηλη σφραγίδα στη γυναικεία ταυτότητα . H ψυχική αλλαγή που συντελείται όταν γίνει το πέρασμα σε αυτή τη νέα κατάσταση ύπαρξης και λειτουργίας, της μητρότητας, μεταβάλλει και τον τρόπο με τον οποίο η γυναίκα αντιλαμβάνεται την πραγματικότητά της και την καθιστά μια διαχρονική παρουσία αγάπης, φροντίδας και προσφοράς. H αναγνώριση αυτών που αγαπάμε και μας αγαπούν δεν είναι και τόσο δύσκολη, δεν είναι όμως και τόσο εύκολη, όταν κάποια βιώματα της παιδικής μας ηλικίας είναι τραυματικά. Μερικές φορές η πιο απλή χειρονομία μπορεί να είναι μεστή νοήματος και με μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα από ένα ακριβό δώρο. Λόγια παρηγοριάς, μια ζεστή αγκαλιά, ευήκοα ώτα και διάθεση προσέγγισης και κατανόησης του άλλου μπορεί να κάνουν μεγάλη διαφορά στη ζωή ενός ανθρώπου.

Όπως είχε εκμυστηρευθεί πρόσφατα σε συνέντευξη του ο Γιώργος Πατούλης , γεννήθηκε στο Μοσχάτο και μεγάλωσε στα Πετράλωνα, όπου έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια στα οποία η μητέρα του είχε σταθεί Μάνα και πατέρας μαζί.
Μέχρι τα επτά του έζησε σε ορφανοτροφείο. Οταν ήταν δυόμισι ετών – ο αδελφός του επτά – οι γονείς του χώρισαν. Για κάποιο λόγο ο πατέρας του κερδίζει την επιμέλεια και τους βάζει εσώκλειστους σε μια σχολή για ορφανά του «Ασημακόπουλου» όπου έμειναν τέσσερα χρόνια και η μητέρα του μπορούσε να τους βλέπει μία φορά τον μήνα.

διάβασε και αυτό  Σύλληψη σε κύκλωμα διακίνησης μεταναστών στην Αττική

Ταυτόχρονα η μητέρα του άρχισε να αναπτύσσεται οικονομικά, άνοιξε το δικό της μαγαζί με νυφικά στον Ταύρο και στην Αγία Αικατερίνη στα Πετράλωνα, σε ένα πατάρι όπου από πίσω έχει μία τυφλή γκαρσονιέρα.

Ενα μεσημέρι καλοκαιριού ο πατέρας του τους ανακοινώνει : «θα πάμε στη μητέρα σας». Δεν πρόλαβαν να αποχαιρετήσουν ούτε τους φίλους τους. Τους πήγε στα Πετράλωνα και τους έδειξε μια πόρτα λέγοντας : «Τη βλέπετε εκείνη την πόρτα; Εκεί θα μπείτε, είναι η μητέρα σας». Όταν την αντίκρισε αναφέρει πως ένιωσε χαρά, συγκίνηση, λύτρωση.

“Έγινε ο ήρωάς μου γιατί ήταν και μητέρα και πατέρας μαζί. Ο πατέρας ερχόταν μια φορά τον μήνα για μία ώρα και μας έβλεπε. Κρατάω στο μυαλό μου πολλές έντονες εικόνες, από εκείνη την εποχή που παλεύαμε για να επιβιώσουμε. Ζούσαμε σε μια γκαρσονιέρα, εγώ κοιμόμουν με τη μητέρα μου σε ένα κρεβάτι και ο αδελφός μου στο χολ. Τις περισσότερες ώρες ήμασταν μέσα στο μαγαζί της μητέρας μου όπου δουλεύαμε. Θυμάμαι όταν είχα ένα ποίημα το μαθαίναμε όλοι μαζί δένοντας μπομπονιέρες. Προφανώς όλα αυτά που έζησα με επηρέασαν.

Ήμουν κακός μαθητής στο Δημοτικό. Και φοβερά ανορθόγραφοι κι εγώ και ο αδελφός μου. Έμεινα μετεξεταστέος στις εισαγωγικές για το Γυμνάσιο. Θυμάμαι ότι χτιζόταν μία οικοδομή κοντά στο μαγαζί της μητέρας μου και έρχονταν οι εργάτες και της έλεγαν να γίνουμε τεχνίτες. Μεταξύ αυτών και ο πατέρας μου. Αλλά η μάνα μου αντιστεκόταν, διότι ήθελε να σπουδάσουμε. Θα μπορούσα να είχα γίνει οικοδόμος. Όλα είναι ένα κλικ! Στο Γυμνάσιο όμως έγινα καλός μαθητής”, αναφέρει μεταξύ άλλων στην εξομολόγηση του για την μητέρα του, ο κ Πατούλης

διάβασε και αυτό  Τρία χρόνια από την τραγωδία στο Μάτι: Η προσπάθεια επούλωσης των πληγών

Αν και δεν ήταν καλός μαθητής στο δημοτικό, «ο γιος της Πόπης» που έγινε γιατρός, διεκδίκησε από τη σκοτεινή γκαρσονιέρα στα Πετράλωνα όπου μεγάλωσε, μια καλύτερη ζωή και τα κατάφερε. Σπούδασε γιατρός και όταν έφυγε από το ΕΣΥ, άνοιξε το ιατρείο του στα Πετράλωνα, με γραμματέα τη μητέρα του, κάνοντας την υπερήφανη και ευτυχισμένη .

Είναι σίγουρο ότι το βιβλίο του Γιώργου Πατούλη θα μας συγκινήσει, θα μας συναρπάσει αλλά  παράλληλα, θα μας δώσει και πολύ τροφή για σκέψη και προβληματισμό. Ενώ θα μας κάνει να αναθεωρήσουμε πολλά στερεότυπα σχετικά με τις δυνατότητες της ανθρώπινης ύπαρξης και την δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, όταν τελικά καταφέρουμε να την ανακαλύψουμε και να την χρησιμοποιήσουμε.

Σε καιρούς όπως οι σημερινοί που καθημερινά δοκιμάζονται οι ανθρώπινες σχέσεις , η ποιότητα και ο πλούτος της συναισθηματικής μας ζωής, η συγγραφή και η αφιέρωση του βιβλίου του Γιώργου Πατούλη στην μητέρα του, δίνει την αφορμή σε όλους να τιμήσουμε στο πρόσωπό της μητέρας , την ακατάλυτη δύναμη της αγάπης που δημιουργεί ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς που στερεώνουν τη ζωή μας και την κοινωνία.

Να σταματήσουμε δίπλα σ΄ εκείνους που έχασαν έστω και για λίγο το παιδί τους ή τη μητέρα τους. Να δώσουμε το παρόν στον αγώνα για καλύτερες συνθήκες ζωής και συμμετοχής στο κοινωνικό γίγνεσθαι της μητέρας -εργαζόμενης, της μητέρας-άνεργης , της μητέρας- αρχηγού μονογονεϊκής οικογένειας, της μητέρας παιδιών με ειδικές ανάγκες ή της πολύτεκνης μάνας.

Οφείλουμε σήμερα να σκεφτούμε τον “ρόλο της μητέρας», με νέους όρους που δεν θα υπονομεύουν έμμεσα την αρχή της ισοτιμίας των ανθρώπων σε σχέση με τους ρόλους τους και δεν θα υπονομεύουν την ουσία της μητρότητας για την πραγμάτωση των οποίων αγωνιζόμαστε τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου.

διάβασε και αυτό  Σύσκεψη στην περιφέρεια Αττικής με Υπουργούς και Δημάρχους για το παραλιακό Μέτωπο

Οι οικογενειακές υποχρεώσεις, η μητρότητα, η διαφορετικότητα είναι ένας πλούτος που δεν πρέπει να είναι εμπόδιο για την εργασία, την αμοιβή και την εξέλιξη των γυναικών αλλά μια προστιθέμενη αξία. Η γυναίκα μητέρα και εργαζόμενη μπορεί και πρέπει να είναι παράγων ανάπτυξης και ευημερίας.

Για την ουσιαστική ενδυνάμωση των γυναικών, στόχος της πολιτείας πρέπει να είναι η φροντίδα για τη διευκόλυνση του συνδυασμού οικογένειας και εργασίας, οι πολιτικές μεγαλύτερης στήριξης της μονογονεϊκής οικογένειας και ιδιαίτερα των ανύπαντρων μητέρων, αλλά κυρίως η αναγνώριση του μητρικού και οικογενειακού ρόλου των γυναικών ως κοινωνικής θητείας.

Μόνο έτσι επιτυγχάνεται η εξασφάλιση όρων κοινωνικής αλληλεγγύης και ίσων ευκαιριών για όλους.
Και ο κ Πατούλης από την θέση που κατέχει σήμερα, μπορεί να συμβάλλει ουσιαστικά και σε αυτόν τον τομέα, τιμώντας στο πρόσωπο της “ηρωίδας” μητέρας του, την κάθε ηρωίδα μάνα, που αγωνίζεται σε αντίξοες συνθήκες, να μεγαλώσει και να αναθρέψει σωστά και ισότιμα τα παιδιά της.

Facebook Comments Box

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Recommended
της Ντέπη Στενού Τα χρόνια της πανδημίας επέλεξε ο Κωνσταντίνος…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel