App Icon

Μεταπολίτευση και κατάρρευση ισορροπίας.

Γράφει ο Κώστας Λιάκος.
Είναι κάποια πράγματα που μεθοδεύονται αργά, μελετημένα. Παρουσιάζονται με έναν τρόπο αρεστό και πειστικό ακόμα, ώστε να φέρνουν στο νου κάποιους στίχους του ποιητή Καρυωτάκη, όταν οι άνθρωποι θέλουν το κακό, τού δίνουν όψη να αρέσει.
Οι συνειρμοί εδώ, δεν πρέπει να θεωρηθούν ως ένα παραλήρημα διαταραγμένου εγκεφάλου, ειδικά σαν θυμίζουν πράγματα που συνέβαλλαν στη σημερινή κατάσταση με αβέβαιη προοπτική. Και επειδή οι ποιητές – όπως λέγεται – εκτός από οραματιστές με βαθύ προβληματισμό και υπολογίσιμα αποστάγματα πνευματικά, που εκφράζουν την πεμπτουσία – για να θυμηθούμε και τον Αριστοτέλη – είναι και διορατικοί!, έρχονται στο μυαλό κάποιοι στίχοι ενός άλλου άδοξου ποιητή, του Γιώργου Λιάκου, που πρίν από πολλές κι αυτός δεκαετίες, έλεγε, στη γη ετούτη, δεν θα ρθεί ποτές ξανά η γαλήνη. Στίχος από ένα ποίημα του.
Οι σύγχρονες συνθήκες με την αναμφισβήτητη, αδυσώπητη, μοντέρνα επιβολή τους, πέτυχαν κι εδώ – για να είμαστε ειλικρινείς – μιά ακόμα υπέρβαση: Να προχωρούν οι τωρινοί άνθρωποι, απαλλαγμένοι από το βασικό συστατικό, την ελπίδα! Σε πολλές περιπτώσεις δίνει την εντύπωση πια, πώς φαντάζει με Χίμαιρα. Το γεγονός βέβαια είναι, ότι όσοι εξακολουθούν την κανονική, ανθρώπινη υπόσταση τους ως τώρα να διατηρούν, οπλισμένοι με ψυχραιμία και στοιχειώδη έστω, ανθρωπιστική παιδεία, τουλάχιστον αυτοί, αγωνίζονται να μη χάσουν τα λογικά τους.
Όλα αυτά έρχονται στο νου κάνοντας μιά αναδρομή σ ένα παρελθόν, που κάποιες μεθοδεύσεις ενός καλά οργανωμένου συστήματος, δημιούργησαν μιά πορεία, έξω από τις ανάγκες των κοινωνιών, προς όφελος όμως του ιδίου. Οι κοινωνίες αυτές πίστεψαν, έναντι κάποιων διευκολύνσεων, πώς είναι σπουδαίες, υπολογίσιμες.
Εκείνο όμως, που δημιουργεί ανάμικτα συναισθήματα απογοήτευσης, πίκρας και έντονης οργής, είναι η νοσηρή επιμονή της αδιόρθωτης – κατά πλειοψηφία – κοινωνίας να πιστεύει, πώς θα την σώσει, ό,τι από πάντα δεν παύει να την καταστρέφει. Και για να γίνουμε πιο σαφείς, ερχόμαστε στην μεταπολιτευτική έναρξη. Γιατί άραγε, αυτή η χρονική στιγμή φέρνει στο νου αρκετών, τη λαϊκή παροιμία, το τυρί το είδες. Τη φάκα όμως;
Όλα έγιναν όπως ήταν προγραμματισμένα να γίνουν. Η εξέγερση για παράδειγμα, του Πολυτεχνείου. Κάποιοι νέοι και κάποιες νέες με την αγνότητα τότε, εκείνης της νιότης, έδωσαν το δικό τους παρών εναντίον του καθεστώτος, δίχως να γνωρίζουν ότι αυτό, ήταν η αρχή για άλλες αργότερα, εξελίξεις. Ήταν η εποχή που τα όνειρα, τα ιδανικά και η ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο, φάνταζαν πραγματοποιήσιμα. Το καθεστώς δεν είχε άλλο λόγο παραμονής. Η αποστολή του είχε πια φτάσει στο τέλος. Έπρεπε στη συνείδηση της μάζας να περάσει πώς κάτι νέο αρχίζει να δημιουργείται. Κάτι που δεν ήταν άλλο από το ξεκίνημα λαϊκών ελευθεριών. Η
αποκατάσταση της δημοκρατίας!
Μέσα από ένα χείμαρρο από επαναστατικές μουσικές και τραγούδια, ξεσηκώνοντας νου και καρδιά σε κάθε ευαίσθητη ύπαρξη, άρχισε να επιτυγχάνεται το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η προσήλωση της μάζας σε κομματικούς σχηματισμούς που ήδη είχαν αρχίσει με φρενήρη να αναπτύσσονται ταχύτητα. Πράγματα θα πει κανείς, γνωστά. Ουδεμία αντίρρησις. Το ζητούμενο όμως εδώ ήταν, ότι έπρεπε να πιστέψει η μάζα, λόγο πώς έχει στα συμβαίνοντα…
Συμμετοχή! Κι αυτή ακριβώς είναι, που θεωρήθηκε αναφαίρετο δικαίωμα στον καθένα. Άσχετα από κρίση, γνώση, στοιχειώδη ψυχική καλλιέργεια, παιδεία, ωριμότητα. Δεν γινόταν διαφορετικά. Όλα έπρεπε να δρομολογηθούν μέσα στα πλαίσια της λεγόμενης δημοκρατικής λειτουργίας. Έτσι λοιπόν, παρακάμπτεται – στην προκειμένη περίπτωση – η Πλατωνική άποψη, για να έχει κάποιος γνώμη και κρίση, θα πρέπει πρώτα να έχει γνώση. Οι διεθνείς εξελίξεις βοήθησαν, ακόμα περισσότερο, προς την κατεύθυνση εκείνη, όπου η προσαρμογή της μάζας σε αλλαγές που δεν μπορούσαν, ακόμη και άνθρωποι με ικανοποιητικό δείκτη νοημοσύνης να φανταστούν, κατάλαβαν πώς και η χώρα μας δεν θα έμενε απ έξω. Η τραγικώτερη εξέλιξη – όσο κι αν αυτό από πάρα πολλούς δυστυχώς, παραμένει πεισματικά, σκόπιμα, μη αντιληπτό – ήταν η κατάρρευση της ισορροπίας! Τής παγκόσμιας ισορροπίας! Έστω με τα όποια φοβερά, τραγικά λάθη, αδυναμίες, παραλείψεις, δεν παύει και – μάλλον δεν θα πάψει – να είναι νοσταλγία ανυποχώρητη.
Μη φανεί καθόλου παράξενο. Ήταν ένας κυματοθραύστης, ανάχωμα, Αντίβαρο! Που είχε καταφέρει την αποτροπή όσων δεινών βιώνουμε ως τώρα. Όπως στην επιδιωκόμενη ταλαιπωρία, υποβάθμιση, διατάραξη και ευτέλεια της κοινωνικής ισορροπίας και γαλήνης. Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι γνωστά… Από την αναστάτωση στα Βαλκάνια, την υποδαύλιση θρησκευτικών φανατισμών, την ανεξέλεγκτη εισαγωγή και από Ασία, Αφρική πληθυσμών, την οικονομική – λεγόμενη – κρίση, που δεν είναι μόνο τέτοια, μέχρι και την διασπορά ενός εργαστηριακού ιού. Ορισμένες φορές θανατηφόρου… Σύμφωνα με τις αναμφισβήτητες απόψεις ορισμένων,
διαλεκτών, ειδικών, αλάνθαστων επιστημονικών παραγόντων. Ενός ιού, που κανείς δεν αρνείται την επιβαλλόμενη δημιουργία του. Διαφωνία υπάρχει μόνον, ως προς τον τρόπο αντιμετωπίσεως του. Σε έναν τρόπο, που με το πρόσχημα της κοινωνικής προστασίας της υγείας, μεθοδεύονται, η αναστολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και λογικής. Η αναστολή ακόμα, της ελπίδας με αποτέλεσμα, τότε, να κινδυνεύει η υγεία. Κι αυτό, αφού ο περιορισμός οξυγονώσεως του εγκεφάλου με ανεπανόρθωτες συνέπειες, όπως εγκεφαλικά, καρδιοπάθειες, μελλοντικούς καρκίνους κλπ., δεν είναι άγνωστα αυτά. Αντίθετα, είναι αποτέλεσμα της επιβαλλόμενης χρήσεως μάσκας σε χώρους όχι μόνο εσωτερικούς, αλλά και εξωτερικούς! Δρόμους, πλατείες, άλση, λιμάνια, θάλασσες!.. Πεισματικά, απειλητικά, ανελέητα. Κι έτσι να παρακάμπτεται κι εδώ το γνωστό, μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα". Και όχι μόνο αυτό. Έχει επιτευχθεί ακόμα, από το προνομιούχο, προνοητικό, εξουσιαστικό σύστημα, η διατάραξη της ψυχικής υγείας όσων με τέτοιες καταστάσεις δεν μπορούν να αντέξουν. Όσοι όμως διατηρήσουν την υπομονή τους, θα προσαρμοστούν σε μιά κατασκευασμένη πραγματικότητα, που οποιαδήποτε αντίρρηση να φαντάζει μάταια, αστεία.
Η δημοκρατία τώρα, έχει φτάσει σε τέτοια ώριμα, αξιοπρόσεκτα, υψηλά νέα επίπεδα που κάθε αντίδραση από λίγους, κάποτε εκλεκτούς, τώρα επιεικώς, αστείους, παρά τις όποιες ενδεχομένως, γνώσεις και εμπειρίες τους, να
θεωρούνται συνωμοσιολόγοι, ψεκασμένοι, εγκληματικά…, ανεύθυνοι, κλπ. Κατά συνέπεια, επιτυγχάνεται η γνωστή… Αντιπαλότητα, που βοηθά στην διαιώνιση της ελεγχόμενης, παγκόσμια, κοινωνίας. Κι αυτό βέβαια, αφού, αυτοί οι προαναφερθέντες ενοχλητικοί με γνώσεις, προβληματισμούς και ευαισθησίες, να
βρίσκονται απέναντι σ ένα ανυποχώρητα, πειθήνιο πλήθος κατάφορτο από ειρωνεία, εμπάθεια, οργή, προκλητικότητα, δίχως την παραμικρή διάθεση, να υποβάλλει κάποια υπολείμματα του νου του, σε ελάχιστη σκέψη. Εν τούτοις, υφίσταται η ελπίδα εκείνη, που ακόμα δεν έχει εξουδετερωθεί. Είναι αυτή που βρίσκεται στην πραγματοποίηση μιάς – όσο πιο σύντομα γίνεται – επιθυμίας. Το εντελώς Ανώδυνο, Λυτρωτικό Ταξίδι! Στις υπερκόσμιες γειτονιές, όπου η αξιοπρεπής επιβίωση, τα όνειρα, η ομορφιά, ο γνήσιος έρωτας, η ψυχική επαφή, το χαμόγελο, θα είναι συνεχή και πραγματοποιήσιμα δικαιώματα, έξω από κάθε παραλογισμό και αμφισβήτηση.
(Το κείμενο είναι δημοσιευμένο στο Λογοτεχνικό περιοδικό,Αιολικά Γράμματα.
Τεύχος 305. Σεπτέμβριος – Οκτώβριος 2020).
Κώστας Λιάκος.
Μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εθνικής Εταιρίας των Ελλήνων
Λογοτεχνών και της Εταιρίας Κορινθίων Συγγραφέων.

Facebook Comments Box

διάβασε και αυτό  του π. Τιμοθέου Γεωργίου: Κυριακή της Απόκρεω 2021

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Recommended
Οι Γενικές Συνελεύσεις διεξάγονται και με τη χρήση σύγχρονης ψηφιακής…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel
Αρέσει σε %d bloggers: