App Icon

Ο συγγραφέας Κώστας Ζαχαράκης παρουσιάζει τη συλλογή διηγημάτων «ΚΑΝΕΝΑΣ»

Στις παρέες που έκανα νεότερος οι φίλοι μου συνήθιζαν να μου δίνουν διάφορα παρατσούκλια. Για χρόνια ένας φίλος με αποκαλούσε «Ιούλιο» επιμένοντας πως με την πλούσια -όπως έλεγε- φαντασία μου του θύμιζα τον Ιούλιο Βέρν. Το έβρισκα απίστευτα κολακευτικό μιας και οι ιστορίες του Γάλλου συγγραφέα υπήρξαν η αγαπημένη πνευματική τροφή της παιδικής μου ηλικίας, ίσως μάλιστα το χιούμορ και οι αστείρευτες επινοήσεις του άνοιξαν μονοπάτια και στο δικό μου μυαλό. Ο Βερν ήταν συναρπαστικός και έκανε τα πάντα στον κόσμο να μοιάζουν πιθανά. Ένα άλλο κολακευτικό παρωνύμιο που απέκτησα όταν δούλεψα για το Ελληνικό Δημόσιο (μέσω μιας σύμβασης stage) ήταν «Οδυσσέας» και μάλιστα επρόκειτο για τη δεύτερη φορά που με ονομάτιζαν έτσι.

Τα δυο πράγματα που με προβλημάτιζαν λοιπόν ήταν πρώτον, πως εμπνέω τους άλλους να μου βγάζουν παρατσούκλια και δεύτερον, πως το ομηρικό όνομα «Οδυσσέας» είχε μια τάση να επανέρχεται και μάλιστα σε εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα. Μάλιστα όταν έφτασε η στιγμή να ασχοληθώ σοβαρά με τη συγγραφή σκέφτηκα να υιοθετήσω κάποιο ψευδώνυμο που να είναι «Οδυσσέας τάδε» αν και τελικά παρέμεινα στο
αυθεντικό μου όνομα : Κώστας Ζαχαράκης και μάλλον δεν το μετάνιωσα. Εκείνη την ίδια εποχή που αποφάσισα πως «είμαι συγγραφέας» κατάλαβα πως έπρεπε να παραμερίσω μια σειρά από τάσεις, εαυτούς και ασχολίες. Κάθε τι άσχετο με τη συγγραφή με αποπροσανατόλιζε και μου έτρωγε χρόνο. Ένας Θεός ξέρει αν το κατάφερα, πάντως προσπάθησα φιλότιμα. Και καθώς η προσπάθεια να εστιάσω αποκλειστικά στη δημιουργία ήταν πια ένα γεγονός ανακάλυψα πως οι φίλοι (οι οποίοι άλλωστε είχαν μειωθεί δραματικά) έπαψαν να μου βγάζουν παρατσούκλια. Δεν ήμουν πια ο «Ιούλιος» ή ο «Οδυσσέας» κι αυτό συνέβαινε επειδή για να δημιουργήσει κανείς πρέπει πρώτα να απενεργοποιήσει εαυτούς και ιδιότητες, να απαλύνει χαρακτηριστικά, να γίνει περισσότερο
παρατηρητής, αόρατος πολλές φορές, ένας ¨Κανένας¨ που δεν συμμετέχει στα πράγματα αλλά τα καταγράφει.

Ώπα, πάλι ο Οδυσσέας! Αυτός δεν συστήθηκε στον Πολύφημο ως «Κανένας»; Ναι, αυτό πρέπει να κάνεις για να ξεφύγεις από τους Κύκλωπες της ζωής σου. Να μικρύνεις, να πετάξεις τίτλους και ονόματα, να γίνεις περισσότερο ταπεινός. Ο συγγραφέας έχει ανάγκη από μια ελεγχόμενη απόσυρση ώστε να μπορέσει να συλλάβει και να αφηγηθεί τις ιστορίες του﮲ κάτι τέτοιο τον κάνει λιγότερο απτό στους γύρω του. Ίσως γι` αυτό δεν ενέπνεα πια
τους φίλους μου.

διάβασε και αυτό  Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ - ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ - ΤΑ ΠΡΟΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Είχα μάθει πια να δίνω εγώ όνομα στους άλλους. Άρχισα να γράφω ιστορίες, short stories που όμως κάποιες φορές δεν ήταν και τόσο short αφού άγγιζαν τις 3.000 λέξεις. (Μην σας τρομάζει έτσι όπως ακούγεται﮲ μόνο ένας συγγραφέας ξέρει πόσο λίγες είναι 3.000 λέξεις). Και σ` αυτές τις ιστορίες διαπίστωνα κάποιες φορές έκπληκτος, πως οι ήρωες επιθυμούσαν εξίσου να προστατευτούν από τον κόσμο, ήθελαν να κρατάνε πράγματα για τον εαυτό τους, ίσως προτιμούσαν κι εκείνοι να συστήνονται στους άλλους ως …Κανένας. Αυτά τα διηγήματα βρήκαν πρόσφατα στέγη στις εκδόσεις Δερέ (www.ekdoseisdere.com), από ανθρώπους που δεν διστάζουν να φιλοξενήσουν ιστορίες απρόβλεπτες όσο κι ο ίδιος ο κόσμος. Ελπίζω να κρατήσουν καλή συντροφιά στον αναγνώστη γιατί -αν και κάποιες μοιάζουν φανταστικές- πιστεύω πως τολμούν να είναι μέρος του ίδιου σύμπαντος στο οποίο ανήκει κι εκείνος. Καλή ανάγνωση…

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή.



Facebook Comments Box

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Recommended
Στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Δήμου Καλλιθέας Πολιτιστικό Καλοκαίρι και…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel