App Icon

Πόσο καινούργιο θέμα είναι το «bullying»;

 

Δεν είναι πολλά χρόνια που ο όρος «μπούλινγκ» μπήκε στη ζωή μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε. Πολλοί έχουν υπάρξει θύματά του, ακόμη κι αν το ονομάζουμε διαφορετικά αυτό το γεγονός, όπως «καζούρα», ή «του κάνουν πλάκες» κ.λπ. Η πιο σοβαρή λέξη σε αυτή την πρόταση, είναι η λέξη «θύματα». Δεν χάνονται ζωές πάντα, αν και δυστυχώς το έχουμε ζήσει και αυτό, αλλά μια ανασφάλεια που την κουβαλάς χρόνια, μπορεί να χαρακτηριστεί και ως τραυματικό γεγονός, που δεν υπάρχει λόγος πια να το ζούμε.

Αλλά από πού ξεκινά όλο αυτό το σκηνικό; Είναι μόνο θέμα των μαθητών ενός σχολείου σε ένα προαύλιο; Ή των στρατιωτών σε ένα στρατόπεδο; 

Καλώς ή κακώς έχει αποδειχθεί ότι το «μπούλινγκ» λαμβάνει πολλές μορφές και υπάρχει σε όλους τους χώρους, όπου συμβιώνουν άνθρωποι. Ξεκινά από το σπίτι, και καταλήγει παντού. Στο σχολείο, στον στρατό, στον εργασιακό χώρο…  Τα σημεία αναφοράς της ύπαρξής μας γίνονται στόχος: κοντός, χοντρός, ψηλός, αδύνατος, όμορφος, άσχημος, ευαίσθητος, σκληρός, σιωπηλός, ηχηρός, έξυπνος, ξεχασιάρης… Οτιδήποτε μπορεί να είναι ο στόχος του «μπούλινγκ».

Μερικές πτυχές του, όμως, μοιάζουν αθέατες, μοιάζουν ανώδυνες, είναι σχεδόν κοινά συνήθεια, και γι’ αυτό δεν τους δίνουμε σημασία, ακόμη και μέσα στην οικογένεια.

Για παράδειγμα, έχετε παρατηρήσει πώς αναφερόμαστε τα τελευταία χρόνια σε κάποιον που δεν γνωρίζει π.χ. πώς να χειριστεί ένα κομπιούτερ; Ή, που δεν μιλά αγγλικά; Ή που δεν οδηγεί αυτοκίνητο; Λέμε «α, τον βλάχο».

Με πόση απαξίωση δεν προφέρεται αυτή η έκφραση; Δεν θα μπούμε στην διαδικασία να αναπτύξουμε την ρίζα ενός βλάχου, και το ιστορικό του υπόβαθρο. Το θέμα είναι ότι αυτός, ο οποίος είναι κάτοικος μιας περιφερειακής πόλης ή χωριού, καλείται με απαξιωτικό τρόπο «βλάχος» από έναν άνθρωπο της πόλης. Μόνο και μόνο γιατί δεν ζει στην πόλη. Μπούλινγκ νούμερο ένα. 

Ένας άνθρωπος που μιλάει δυνατά, ή που δεν έχει τόσο εκλεπτυσμένους τρόπους ώστε να σηκώνει το δαχτυλάκι του όταν πίνει τσάι, είναι «τσομπάνης». Διότι πλέον θεωρείται απαξιωτική η ενασχόληση κάποιου με τα κοπάδια των ζώων σε ένα χωριό, οπότε και αυτό έχει φτάσει να είναι βρισιά. Μπούλινγκ νούμερο δύο.

Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά τέτοια παραδείγματα εκφράσεων μπούλινγκ, οι οποίες δυστυχώς ξεκινούν μέσα από το σπίτι και δεν τις καταλαβαίνουμε. Περνούν απαρατήρητες, γιατί έχουμε αλλάξει τρόπο ζωής, και μερικά πράγματα τα θεωρούμε αυτονόητα και δεδομένα. Χρειάζεται όμως μεγάλη προσοχή στον τρόπο που εκφράζεται κάποιος μπροστά σε ένα παιδί, που είναι σφουγγάρι στο να απορροφά συμπεριφορές και απόψεις. Γιατί οι απόψεις αυτές που θα απορροφήσει, είναι τα αυριανά του επιχειρήματα, οι άμυνές του, όταν αισθανθεί μειονεκτικά και θα πρέπει να περάσει στην επίθεση.

Πρώτα απ’ όλα όμως θα πρέπει και ο ενήλικας να φτάσει σε μια ορθή άποψη των πραγμάτων. Οι διοικητικές ικανότητες, και οι ικανότητες επιβίωσης ενός τσοπάνη, και ενός βλάχου, είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό μεγαλύτερες από αυτές ενός νεαρού της Αθήνας – τις περισσότερες φορές τουλάχιστον. Οργανώνει, αποφασίζει, καθοδηγεί και γίνεται πειστικός. Αποτελεσματικά πειστικός, διαφορετικά δεν θα είχε ζώα. Είναι τόσο απλό όσο ακούγεται. Επίσης, αν η επαφή με την φύση κάνει κάποιον στην σκέψη μας υποδεέστερο, δεν χρειάζεται να ψάχνουμε για το ποιος έχασε την πορεία του σε αυτή τη ζωή… Κυρίως, αν ζει από την καλλιέργεια της γης, οι ικανότητές του –σωματικές και νοητικές- είναι πλούσιες: έχει αντοχή, έχει ευστροφία, μπορεί και παρατηρεί τον καιρό και ξέρει πότε να κάνει κάτι, πότε να δράσει και πότε να μην δράσει. 

Καλό θα είναι να μην θεωρούμε τους εαυτούς μας και τα δημιουργήματά μας ως κέντρο του σύμπαντος, και να αγκαλιάσουμε την διαφορετικότητα. Κανείς δεν χρειάζεται να είναι ίδιος με εμάς, αλλά κανείς δεν ψάχνει  επίσης και για νικητές. Αν υπάρχει περίσσεια ενέργειας, καλό είναι να ξαναγυρίσουμε τα παιδιά μας στα σπορ, για να ξεδίνουν από την μια, να γνωρίσουν και τον ανταγωνισμό από την άλλη.

Υπάρχει όντως διαφορά μεταξύ μας. Δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Ευτυχώς. Γιατί αν είμασταν όλοι ίδιοι, κανείς δεν θα είχε ρούχα να φορέσει (μια και δεν θα υπήρχαν «μοδίστρες»), κανείς δεν είχε όμορφα μαλλιά (επειδή δεν θα υπήρχαν «κομμώτριες»), και θα μας είχαν πνίξει τα σκουπίδια (γιατί δεν θα υπήρχαν «σκουπιδιάρηδες»). Επίσης, κανείς δεν θα ταξίδευε, γιατί δεν θα υπήρχαν πιλότοι ή καπετάνιοι κ.λπ. Ευτυχώς που είμαστε διαφορετικοί. Ας το χαρούμε αυτό, αντί να το χλευάζουμε.

Άρθρο της Κωνσταντίνας Ρόδη

Facebook Comments Box

διάβασε και αυτό  Εντός της εβδομάδας η καταβολή των συντάξεων του Μαΐου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Recommended
Πρόσκληση για μόνιμο διορισμό σε κενές οργανικές θέσεις σχολείων Πρωτοβάθμιας…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel