App Icon

Στην Ελλάδα στα 50 σου μπορείς να είσαι πολιτικός, αλλά όχι εργαζόμενος

Τα τελευταία δύο χρόνια αντιληφθήκαμε ότι η πανδημία είναι μια πολύπλευρη κατάσταση, η οποία μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο την σωματική μας υγεία αλλά και όλους τους τομείς της κοινωνικής μας παρουσίας. Δεν χρειάζεται να φτάνουμε στο σημείο να ερευνούμε σκοτεινά κίνητρα, συνωμοσίες και εξωγήινες παρεμβάσεις γι’ αυτό: είναι έτσι δομημένη η κοινωνία μας, οπότε αυτό είναι αυτονόητο. 

Είναι τόσο αλληλένδετα τα στοιχεία της κοινωνικής  μας ζωής μεταξύ τους, που δεν γίνεται διαφορετικά: εξαρτιόμαστε ο ένας από τον άλλο. Εάν, λόγω καραντίνας, κλειστούμε στα σπίτια μας, δεν θα εργαστούμε. Εάν δεν εργαστούμε, δεν θα έχουμε χρήματα. Εάν δεν έχουμε χρήματα, τότε… και η αλυσσίδα ξετυλίγεται. 

Το θέμα δεν είναι όμως στο τι μπορεί να επηρεάσει η γενικευμένη μείωση της παραγωγής εργασίας, όπως στον τουρισμό μας για παράδειγμα. Το θέμα είναι το γιατί η εφήμερη «ευκαιρία για ζαβολιά» κάποιων, μπορεί να στοιχίσει δεκαετίες εξυπνάδας; Και εξηγούμαι:

Πόσοι εργοδότες δεν βρήκαν στην παρούσα κατάσταση μια ευκαιρία να μειώσουν προσωπικό, ή  να μειώσουν τους μισθούς του προσωπικού, νομίζοντας ότι παρ’ όλα αυτά θα μπορούν να κρατήσουν την παραγωγικότητά τους στα ίδια επίπεδα με το άμεσο παρελθόν; 

Γιατί θεωρούμε ότι οι μεμονωμένες περιπτώσεις κάποιων εργοδοτών, που αποφάσισαν να μην μειώσουν τους μισθούς, αλλά να δώσουν μάλιστα και επιδόματα, το έκαναν επειδή είναι «χριστιανοί και καλοί άνθρωποι»;

Γιατί θεωρούμε ότι οι άνθρωποι με εμπειρία χρόνων σε μια εργασία, δεν είναι κατάλληλοι να εργαστούν στα 50 χρόνια τους, ενώ θα βγουν στην σύνταξη κοντά στα 70 τους;

Πόσο έξυπνα σκεφτόμαστε κοινωνικά και συλλογικά πια; Ή, για να το θέσω διαφορετικά, μήπως τελικά ο covid-19 ήταν ένας κοινωνικός ιός και όχι απλά μια νόσηση του σώματος;

Δείτε τους πολιτικούς που κυβερνούν την χώρα, όλες τις κοινωνικές μας δραστηριότητες, επομένως και εμάς τους ίδιους. Βγάλτε μέσο όρο ηλικίας, και μετά σκεφτείτε την κυβέρνηση σαν μια επιχείρηση για την οποία θα βάζατε αγγελία… Και ρωτήστε τον εαυτό σας: εγώ, για υπουργό του τάδε υπουργείου, θα έβλεπα ευχάριστα έναν άνθρωπο στα είκοσί του χρόνια, ή θα προτιμούσα αυτόν που είναι πενήντα; 

Εννοείται πως ο νέος πρέπει να εργαστεί, αλλά και να μάθει δίπλα σε αυτόν τον άνθρωπο που έχει εμπειρία. Αυτή είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων. Αν έχετε μπει όμως στην διαδικασία να διαβάσετε αγγελίες εργασίας αυτή την περίοδο (ή ακόμη χειρότερα, να πρέπει να ψάξετε για τον εαυτό σας μια δουλειά, ανάμεσα σε αυτές), τότε θα παρατηρήσετε ότι το σύνολο σχεδόν των επιχειρήσεων παντός είδους, αδιαφορεί για την εμπειρία στον ιδιωτικό τομέα, προκειμένου να επενδύσει στον «φθηνότερο μισθό». Γιατί δεν αναζητούνται τα άτομα νεαρής ηλικίας για την φρεσκάδα που αποπνέουν. 

Και παρ’ όλα αυτά, όταν έρχεται η ώρα του απολογισμού πεπραγμένων, είμαστε όλοι μέσα στην γκρίνια γιατί «αργεί η ανάπτυξη». 

Αυτή η «ανάπτυξη», τι είναι; Είναι ένα εξωτερικό χέρι βοήθειας; Είναι το χέρι του Ιησού που θα έρθει να σου κάνει ένα θαύμα, ενώ εσύ θα είσαι εκ γενετής τυφλός; Ή θα είναι το αποτέλεσμα σωστών στρατηγικών κινήσεων και αποφάσεών σου; Γιατί αν είναι το τρίτο, έχουμε χάσει από χέρι (και όχι του Ιησού). Αν περιμένουμε να παίζουμε κρυφτό και τραμπάλα σαν παιδάκια στις επιχειρήσεις μας, και παρ’ όλα αυτά να περιμένουμε τον σωτήρα να μας σώσει, τότε μάλλον θα παίζουμε τραμπάλα για πολύ ακόμα.

Ψάχνοντας στις αγορές εργασίας μιας άλλης χώρας, αυτή την εποχή (της Αγγλίας συγκεκριμένα), είδα το εξής εξωγήινο παράδοξο: Εάν προσληφθείς σε μια επιχείρηση εκεί, θα αμειφθείς για την υπηρεσία που θα παρέχεις και για τις ικανότητές σου και μόνο! Δηλαδή, είτε είσαι γυναίκα, είτε άντρας, είτε μαύρος, είτε Κινέζος, είτε 50 χρόνων, είτε 30 χρόνων, αν ξέρεις να κάνεις την δουλειά σου, θα αμειφθείς γι’ αυτό. Αντί να ψάχνουμε λοιπόν για ιστορίες συνωμοσίας δεξιά κι αριστερά, γεμίζοντας με πιπεράτα συμπεράσματα τον ελεύθερο χρόνο μας, μήπως να παραδεχτούμε ότι η συνωμοσία είμαστε εμείς οι ίδιοι;

Η ανάπτυξη (εκτός εισαγωγικών), είναι το αποτέλεσμα του να έχεις επενδύσει έξυπνα, στους ανθρώπους που εργάζονται για την επιχείρησή σου. Ο άνθρωπος με εμπειρία θα μεταδώσει την γνώση του στον νεώτερο, ο οποίος με αυτό τον τρόπο θα αποκτήσει εμπειρία. Έτσι, και μόνον έτσι, η δημιουργικότητα και παραγωγικότητα που περιμένεις θα είναι αυτή που θα οδηγήσει στην ανάπτυξη και όχι στα χαμένα. Γιατί παραγωγικότητα χωρίς γνώση, είναι το αντίθετο της ανάπτυξης. 

Οι επιχειρηματίες που αποφάσισαν να επενδύσουν επομένως στους εργαζόμενούς τους, και όχι μόνον δεν απέλυσαν αυτή την χρονική περίοδο, αλλά και τίμησαν τους ανθρώπους τους, είναι αυτοί που μπορούν να δουν μακρυά. Δεν αντιμετωπίζουν το ευκαιριακό βόλεμα με μυωπικά μάτια. 

Εν πάση περιπτώσει, είμαστε η χώρα που γέννησε τον μεγαλύτερο στρατηγό και νικητή πολλών μαχών: ας μάθουμε κάτι από την στρατηγική του! Όταν λέμε «με το βλέμμα στο μέλλον», ας κοιτάζουμε μπροστά, όχι κάτω.

 

διάβασε και αυτό  «Μια μεγαλοφυία της Αναγέννησης». Λεονάρντο Ντα Βίντσι.

Κωνσταντίνα Ρόδη

Facebook Comments Box

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Recommended
Γ. Πατούλης: «Απόλυτη προτεραιότητά μας η προστασία της ανθρώπινης ζωής.…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel