App Icon

Συγχώρηση, η αγάπη αλλιώς

Tου Πατέρα Τιμόθεου Γεωργίου

Η αρχή της περιόδου της Σαρακοστής στο σημερινό εσπερινό εγκαινιάζεται με την δυνατότητα να υποκύψουμε σε μια νίκη της άνευ όρων και ορίων αγάπη του Θεού. Στην ψυχρότητα της απόρριψης, στη σκληρόκαρδη φαρισαϊκή κατάκριση, το παρόν της μεγάλης Σαρακοστής δείχνει στο μέλλον της ελευθερίας που ήδη ενεργείται και ο Θεός επιμένει να μας δέχεται άμετρα, σε μια πορεία από την αποστασία στην ελπίδα, που δεν καταισχύνει τον «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσόντα άνθρωπο». Ο Θεός ανοίγει τον μπολιασμένο στο Σώμα Του άνθρωπο
στο μέτρο της συγχώρησης: «Εάν δε μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο Πατήρ ημών αφήσει τα παραπτώματα ημών…».

Στην Εκκλησία, η συγχώρηση βιώνεται και παρατείνεται στην Λειτουργία της, η προσευχομένη εκκλησία εύχεται «..συγνώμη και άφεση των αμαρτιών παρά του Κυρίου αιτησώμεθα..», η συγχώρηση γίνεται ανάσα της και αποκτά νόημα, μέσα από τη σχέση με το Χριστό, Εκείνον μας έχει χωρέσει στο Αναστημένο σώμα Του «από καταβολής κόσμου..». Επιθυμεί η δική μας συνέργια να ζυμώνεται με τη χάρη Του παραμένοντας αναντικατάστατη, δίνει γλυκύ καρπό που δεν εξαντλείται στο παρόν και γίνεται εσχατολογική δωρεά. Είναι αφετηρία και προορισμός μαζί, προσφέρεται με αξία που δεν μπορεί μήτε να υπαγορευθεί, ή να εκτιμηθεί. Το μέγεθος της δεν επιβάλλεται, το χάρισμά της εμπνέεται και δεν εκβιάζεται αλλά φύεται με ελευθερία, χωρίς πίεση. γι΄ αυτό ως τέχνη πνευματική υπερβαίνει την εύκολη ή μαγική συνταγή.

Ορισμένοι που δηλώνουν και άνθρωποι που θρησκεύουν, θεωρούν ότι έχουν δυσκολία στο να συγχωρήσουν (και να συγχωρηθούν) και για λόγους «ωφελιμιστικούς» δεν εισέρχονται στο βάθος της: Για να μην πάνε στην κόλαση, ή για να ξεφύγουν από την τιμωρία, ή για να μειωθεί η ποινή, ή για να απαλλαγούν από τις ενοχές κτλ. Ο Χριστός συγχωρεί και προσκαλεί, αλλά συχνά ίσως δεν είμαστε έτοιμοι ή ώριμοι και απαιτείται και άλλος χρόνος. Ανθρώπινο. Παρόλα αυτά στην Εκκλησία σηκώνουμε ο ένας του άλλου το φορτίο, αποδεχόμαστε την αλληλεγγύη Του με εκείνους που έσφαλαν και σφάλλουν.

διάβασε και αυτό  «Μια μεγαλοφυία της Αναγέννησης». Λεονάρντο Ντα Βίντσι.

Αν θεωρούμε ότι συγχωρώντας αμνηστεύουμε το κακό ή το οδηγούμε σε παραγραφή, να ξέρουμε ότι συγνώμη δεν σημαίνει λήθη· η λήθη δεν οδηγεί πουθενά. Αν θεωρούμε ότι το να ζητήσουμε συγνώμη είναι σημάδι αδυναμίας, ενδόμυχα θεωρούμε ότι δεν έχουμε δικαίωμα στο λάθος, άρα πιστεύουμε στην τελειομανία, που ούτε ορθόδοξη είναι, ούτε μας ζητήθηκε ποτέ από τον Θεό. Η συγνώμη σημαίνει ειλικρίνεια που «προστατεύει» και εμένα και τον αδελφό: Το λάθος όχι μόνο δεν «ξεχνιέται» αλλά τίθεται σε προσευχητική μέριμνα ώστε η πτώση, όπως κάθε πτώση μέσα στην Εκκλησία να λειτουργήσει ως μετάνοια, δηλαδή ως δρόμος προς την αναγέννηση. Το να μη συγχέουμε το πρόσωπο του άλλου, με τη συμπεριφορά του, είναι ωριμότητα αντίστοιχη με το να
διακρίνουμε το πρόσωπο, από το «φέρεσθαι». Η αποδοχή ελαττωμάτων και λαθών, απαιτεί τόλμη, καθώς είναι προϊόν αυτογνωσίας, οπότε η συγνώμη, αρχίζει όταν επιλέγουμε να μην κρίνουμε, όταν αποφασίσουμε να μην περιμένουμε να αλλάξει ο άλλος. Παραπέμπει στην προθυμία μας να αναλάβουμε το μερίδιο της ευθύνης, που αφορά εμάς λέγοντας: «Κύριε, συγχώρησε και αν εγώ δεν είμαι ακόμη ικανός να το κάνω, κάνε το Εσύ για μένα:. Τον δέχομαι, μαζί με το ευάλωτο φορτίο της αδυναμίας του, μοιράζομαι την ίδια πτωτική φύση, το ίδιο αίμα κυλά στις φλέβες μας, κοινό Πατέρα σε έχουμε και σε παρακαλούμε: Άφες τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν.. αν πικραθήκαμε, αντέχουμε να κρατούμε την πόρτα της καρδιάς μας ανοιχτή».

Όσο σταυρική και αν είναι η μετατόπισή στο χώρο του άλλου που με φθόνησε ή με δυσκόλεψε, άλλο τόσο αναστάσιμη είναι η αδιάκοπη άσκηση να μη λησμονώ ότι για κάποιο λόγο και υπό αντίξοες συνθήκες, ίσως να μη μπορούσε να κάνει αλλιώς. Είναι το ίδιο ευάλωτος με εμένα, αλλά τη στιγμή που αναγνωρίζοντας το εύθραυστό του, βλέπω στην καρδιά του τον εαυτό μου και την ανάγκη του για ευσπλαχνία και τη συγχώρηση ως άνοιγμα στην Ευαγγελική ζωή. Εισέρχομαι στην Εκκλησία, στον όντως τόπο και τρόπο της συγχώρησης που έχει αλήθεια, οπότε βιώνω την ελπίδα μετά την αμαρτία. Στην Εκκλησία που δεν κάνει δηλώσεις, αλλά μαρτυρεί το πρόσωπό του Νυμφίου Χριστού που στρέφεται συνέχεια προς τη συγχώρηση, προς το ευλογημένο μέλλον της που είναι ο Ερχόμενος Αναστημένος Χριστός που είναι η Συγχώρηση, χάριν του οποίου συγχωρούμε – «χωράμε» δηλαδή ο ένας τον άλλο. Εκεί κερδίζουμε και αυξανόμαστε, αποφορτιζόμαστε από βάρη του παρελθόντος και αποδεσμεύουμε δυνάμεις σε μια διαδικασία που μας επιτρέπει να διατηρούμε την δύναμη της παιδικότητας, την
τρυφερότητας, της ευαισθησίας της καρδιάς για να γίνεται η συγχώρηση αυτό που είναι προορισμένη: Πράξη ενότητας και ταπείνωσης ενώπιον του Θεού, μια πράξη που γιατρεύει.

διάβασε και αυτό  Σοφία Βούλτεψη στα Βαλκάνια ξεφυτρώνουν οι σχολές ισλαμοτουρκικής προπαγάνδας

Είναι μέσα στα πλαίσια των δυνάμεων μας να κάνουμε αυτό που μπορούμε, να αναλάβουμε έργο ήδη «εργασμένο» από Εκείνον και αφήνοντας σε Εκείνον να πραγματοποιήσει μέσα μας, για μας και με εμάς, αυτό που ξεπερνά την «καλή» μας θέληση, τα καλά ή κακά μας έργα. Στο όριο του θανάτου και της ζωής, να προσκυνήσουμε την ουράνια πατρική γη μαζί, ως Σύναξη, Εκκλησία του Θεού. Με κάποια νοσταλγία αυτού που χάσαμε και με περισσότερο πόθο αυτού που έρχεται, μέτοχοι του Πάθους γι΄ αυτό και της Ανάστασής Του:
«Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει..».


Facebook Comments Box

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Recommended
Tης ποιήτριας Νατάσας Θάνου. Σαρακοστή... Καλή σε όλους Σαρακοστή... Με…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel
Αρέσει σε %d bloggers: