App Icon

Ο ηθοποιός Τάκης Βογόπουλος στη www.kalitheapress.gr

Ο Τάκης Βογόπουλος πρωτοεμφανίστηκε στον καλλιτεχνικό χώρο το 1995, συμμετέχοντας στην παράσταση «Αντιγόνη», η οποία παίχτηκε στον ιερό χώρο της Επιδαύρου, σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου. Διένυσε την απόσταση μέχρι την κινηματογραφική του συνάντηση με τον γλύπτη Χαλεπά δουλεύοντας στο Θέατρο, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο – ερμήνευσε μάλιστα τους ζωγράφους Γκωγκέν και Τουλούζ Λοτρέκ στην θεατρική παράσταση «Βινσεντ Βαν Γκονγκ, ο αυτόχειρας της κοινωνίας», της Μαρίας Ξενουδάκη. Για την τελευταία του ταινία, «Αλέξανδρος ο Μακεδών», τιμήθηκε πρόσφατα από το Ashoka International Film Festival.

Τάκη, η συνάντηση σου με τον Χαλεπά άνοιξε για σένα ένα δρόμο συνάντησης με τη κινηματογραφική σκιαγράφηση υπαρκτών προσώπων.

Όντως, πρόκειται για μια ταινία που βγήκε στις αίθουσες το 2011 κι εγώ υποδυόμουν τον Γιαννούλη Χαλεπά σε νεαρή ηλικία. Αυτός ήταν ο πρώτος μου πρωταγωνιστικός ρόλος στον κινηματογράφο.

 

Θα χαρακτήριζες υπαρξιακή τη συνάντηση σου με τον γλύπτη Χαλεπά;

Υπήρξε κομβικό σημείο γιατί καταρχήν με ώθησε να γίνω εγώ ο ίδιος σκηνοθέτης. Στον Χαλεπά είδα τον καλλιτέχνη που δεν είναι αποδεκτός από τον κύκλο του, τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της ζωής του. Ήταν ένα ανήσυχο πνεύμα με αχαλίνωτη φαντασία, πολύ μπροστά από την εποχή του. Έπιασα εκεί μια συγγένεια ανάμεσα στον ηθοποιό και στον γλύπτη – ως ιδιότητες καλλιτεχνικές θέλω να πω.

Τι εννοείς;

Όπως ο γλύπτης έτσι και ο ηθοποιός σμιλεύουν ένα πρόσωπο, δίνουν μορφή στην πρώτη ύλη, τονίζοντας με το δικό τους τρόπο και με τους κανόνες που υπαγορεύει η Τέχνη τους τα ειδικά χαρακτηριστικά που είναι απαραίτητα ώστε να γίνει ορατή η ψυχή του προσώπου αυτού. Ο Χαλεπάς έλεγε «προσπαθώ να δώσω ψυχή στον πηλό».

διάβασε και αυτό  Η Τραγουδοποιός και Μουσικός Calliope - Καλλιόπη Ηλιοπούλου μιλά αποκλειστικά στη διαδικτυακή εφημερίδα Kalithea Press.

Εσύ θεωρείς πως το κατάφερες αυτό; Να δώσεις δηλαδή ψυχή στα δυο πρόσωπα που βιογράφησες στη συνέχεια;

Αυτό επιχείρησα. Τώρα αν το κατάφερα, αυτό το αφήνω στο κοινό.

 Πιστεύεις ότι υπάρχει μια διάσταση ανάμεσα στο κοινό και την επίσημη ,ας πούμε, κριτική;

Το πιστεύω αυτό γιατί η Τέχνη είναι υποκειμενική και όταν κρίνει κανείς ένας καλλιτέχνη διαπράττει Ύβρη.

 Ο μόνος που έχει δικαίωμα να κρίνει ένα καλλιτεχνικό έργο είναι αυτός που το δημιουργεί. Είναι κάπως αιρετική η άποψή σου.
Είναι η δική μου αλήθεια.

 Θα μπορούσε κάποιος να πει πως το λες αυτό επειδή ένα μέρος της κριτικής στράφηκε εναντίον σου.

Είναι η δική τους αλήθεια.

 Οπότε εσύ γύρω στο 2014 γίνεσαι ο ίδιος δημιουργός. Γράφεις και σκηνοθετείς τον Λέοντα της Πεντέλης, μια ταινία για τον Λήσταρχο Νταβέλη. Γιατί αυτό το πρόσωπο;

Γιατί έχει περάσει ως προσωπικότητα στο χώρο του θρύλου. Είναι μεν ένα υπαρκτό
πρόσωπο αλλά η άφθονη μυθολογία γύρω απ` αυτόν αν θες, οι αστικοί μύθοι, οι
προφορικές διηγήσεις που έχουν επιβιώσει σχεδόν ως τις μέρες μας, τον κάνουν ιδανικό για να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη. Ένα πράγμα ακόμα που με τράβηξε τρομερά στον Νταβέλη ήταν πως ένας αντιήρωας που κινήθηκε μέσα στην παρανομία και που η ζωή του ξέφευγε από τους κανόνες της πολιτείας και της κοινωνίας έγινε απίστευτα αγαπητός στο λαό, αυτή η αντίφαση με γοήτευε.

Στον Αλέξανδρο τι σε γοήτευσε;

Με τον Αλέξανδρο είχα εμμονή από παιδί. Απλά δεν πήγα κατευθείαν σ` αυτόν γιατί ήθελα να έχω την εμπειρίας μιας διαφορετικής, πρώτης ταινίας, μεγάλου μήκους.

Θεωρείς πως εξελίχτηκες ανάμεσα στις δυο αυτές ταινίες;

διάβασε και αυτό  Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φαναρίου κ.κ. Αγαθάγγελος: «…Αγωνίζομαι για μία Εκκλησία χωρίς εξουσιαστικές και εθνοφυλετικές αγκυλώσεις…»

Είναι λογικό, ο καλλιτέχνης πάντα εξελίσσεται. Θα έλεγα πως στη δεύτερη ταινία απέφυγα να κάνω τα λάθη της πρώτης. Η συνάντηση μου με τις βιογραφίες, που ξεκίνησε με τον Χαλεπά και πέρασε από τον Νταβέλη, έφτασε σε μια κορύφωση με τον Αλέξανδρο, γιατί εκεί χρησιμοποίησα όλη την πρότερη εμπειρία για να πραγματώσω το απόλυτο όνειρο μου. Λειτούργησαν δηλαδή σαν προετοιμασία οι προηγούμενες δουλειές. Αυτό που δεν μου συγχωρούν κάποιοι κριτικοί κινηματογράφου μάλιστα είναι ακριβώς αυτό, πως έκανα το όνειρο μου πραγματικότητα.

 Πιστεύεις πως στις μέρες μας υπάρχει σκοταδισμός στην αντιμετώπιση καλλιτεχνικού έργου; Γενικά στην Τέχνη;

Αυτό υπήρχε ήδη από την εποχή του Θεόφιλου αλλά σήμερα είναι πολύ πιο έντονο και κυρίως στον χώρο του κινηματογράφου όπου κινούμαι ,ειδικά όταν η θεματολογία έχει να κάνει με την πολιτιστική μας κληρονομιά.

Πως αντιμετώπισες το ζήτημα της σεξουαλικότητας του Αλεξάνδρου;

Δεν υπάρχει τρόπος ούτε λόγος να ασχοληθεί κανείς με τη σεξουαλικότητα ενός προσώπου που έζησε πριν χιλιάδες χρόνια.

Η ταινία σου έχει αποσπάσει ήδη έναν σημαντικό αριθμό βραβείων. Μίλησε μας λίγο γι`αυτό…

Η ταινία «Αλέξανδρος ο Μακεδών» έχει ήδη αποσπάσει 12 διακρίσεις και βραβεία σε
χώρες του εξωτερικού με τα περισσότερα να προέρχονται από ινδικά φεστιβάλ. Η ταινία έχει μεγαλύτερη επιτυχία στην Ινδία απ` ότι στην Ελλάδα κι έχω λόγους να πιστεύω πως αυτό ήταν αναμενόμενο. Υπάρχουν πολλά ανάλογα παραδείγματα που πλέον πιστοποιούν πως η «ελληνικότητα» στο σινεμά είναι αποδεκτή μόνο εκτός Ελλάδας.

Ποια είναι τα μελλοντικά, καλλιτεχνικά σου, σχέδια; Θα επιμείνεις αποκλειστικά στις Βιογραφίες;

Έχω ήδη ένα έτοιμο σενάριο που θέλω κάποια στιγμή να το μετουσιώσω σε ταινία αλλά δεν πρόκειται για βιογραφία. Με τον Αλέξανδρο έκλεισα τον «κύκλο» των βιογραφιών χωρίς βέβαια να είμαι απόλυτος σε αυτό.

διάβασε και αυτό  Διαδικτυακές Συναντήσεις Χρυσούλα Βασιλική Πατρικίου ιδρύτρια της Potentia

 

συνέντευξη στον Κώστα Ζαχαράκη

Facebook Comments Box

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Recommended
Επίθεση με ομαδικά κίνητρα δέχθηκε παρέα νεαρών με 19χρονο να…
Cresta Posts Box by CP
Content | Menu | Access panel